Rozdział 26.

~ (...) mała zmiana planów.

*Selena*
Byłam na rozgrzewce, ale jakoś niezbyt się do niej przykładałam. Byłam wręcz przekonana, że na tym zakończy się mój wysiłek fizyczny na dzisiejszy wieczór. Była 40 minuta meczu, dziewczyny nadal nie strzeliły żadnej bramki, ani żadnej też nie straciły. Nie widziałam powodu, aby trener musiał wprowadzać zmiany, a tym bardziej, żebym tą zmianą była ja. A jednak czekało mnie niewyobrażalne zdziwienie, ponieważ chwilę później trener kazał mi i Amber przygotować się do wejścia na boisko. kiedy nam o tym powiedział, spojrzałam na niego jak na idiotę.
- Miałam nie grać - powiedziałam stanowczo.
- Oh, ale jednak nastała mała zmiana planów - powiedział z radosnym uśmieszkiem.
Miałam szczerą ochotę teraz zacząć się z nim kłócić, ale jednak bardzo powstrzymywała mnie świadomość, że jest nauczycielem i to, że mecz trwa. Nie było czasu na żadne kłótnie.
Mimo wszystko ja przygotowując się do zmiany nadal uważałam, że nie jestem odpowiednio przygotowana, żeby móc grać. Gdy rozejrzałam się po trybunach byłam wręcz przerażona ilością ludzi, którzy oglądają ten mecz. Stadion nie był wypełniony w całości, ani nawet w 3/4, ale i tak znajdowało się dużo więcej osób niż się spodziewałam, że będzie. Zaczęłam się denerwować, ale do głowy przyszła mi myśl, że jeśli Neymar kiedyś się o tym dowie, będzie ze mnie dumny. Dlatego od tamtego momentu w moich myślach znajdowała się tylko jedna myśl: zagrać jak najlepiej.
Podeszłam razem z przyjaciółką do linii bocznej, czekając aż nadejdzie zmiana. I w końcu usłyszałam.
- Podwójna zmiana w zespole z Mountblanc. Numer 24 zmieni numer 14, a za zawodniczkę z numerem 9 na boisko wejdzie zawodniczka z numerem 11.
Dla jasności: tak, mój numerek to jedenaście. To był jeden z warunków, który postawiłam trenerowi przed przyjazdem tutaj. Cóż, warunkiem było także, że miałam nie grać, a jednak.
Dziewczyny, które miałyśmy zmienić zbliżały się do nas coraz szybciej, a uczucie radości coraz bardziej rozprzestrzeniało się po moim ciele. W końcu mogłam poczuć to, co czuje Neymar, gdy wchodzi na boisko.
Lily z uśmiechem przybiła mi piątkę, życzyła powodzenia, a ja wbiegłam na boisko. Przedstawienie czas zacząć.
Oczywiście nasze pojawienie się na boisku zostało okraszone brawami. Nie mam pojęcia z jakiego powodu, ale nie miałam czasu się nad tym zastanawiać. Trzeba było grać.
Ale nagle stanęłam jak wryta, odwróciłam się i rozłożyłam ręce patrząc w stronę trenera. Moja mina wyrażała jedno: "gdzie ja mam grać?!"
Amber była prawoskrzydłową i weszła za osobę na tej samej pozycji, więc nie miała problemu. Ja za to grałam zazwyczaj w środku pomocy, a weszłam za lewą obrończynię. Co tu jest grane?
Trener pokazał mi gestami, że mam zagrać jako obrońca. Pomyślałam, że to kompletnie poroniony pomysł, bo nie uczyłam się grać akurat tam, ale nie miałam czasu, żeby się z nim teraz o to wykłócać. Trzeba było grać.
I nie sądzę, żeby ważne było to co działo się przez następnych piętnaście minut. Bo to wcale nie było ważne. Najważniejsze było to, że w tym czasie nie udało nam się strzelić żadnej bramki, a na ogromnej tablicy nadal widniał wynik 0:0. Trzeba było coś z tym zrobić. Koniecznie! Dogrywka nie wchodziła w grę. Teraz albo nigdy.
Ostatnie dwie minuty podstawowego czasu. Było jasne, że nie zostanie doliczona nawet minuta, nawet ja to wiedziałam. Olivia, nasza bramkarka właśnie załapała piłkę zmierzającą do bramki i sekundę później podała ją do mnie. A ja w tamtym momencie miałam ogromną ochotę na grę. Podałam piłkę do jednej z pomocniczek, ale zaraz wróciła do mnie. Biegłam przed siebie, próbując jak najlepiej omijać przeciwniczki. I nawet nie wiem kiedy, znalazłam się w polu karnym. Szesnasty, piętnasty, czternasty metr. Byłam praktycznie sama przeciwko dwóm obrończyniom i bramkarce. Czułam, że nie dam rady strzelić, że któraś z nich to wybroni. W mojej głowie zrodził się pomysł, żeby cofnąć piłkę do Amber, która była za mną albo do Niki, która znajdowała się po mojej lewej, ale nie zdążyłam tego zrobić, bo kopnięta upadłam na murawę. Stało się to znienacka, ale ja od razu pomyślałam o jednym. Leżąc na murawie od razu spojrzałam na sędzię. Te dwie sekundy dłużyły się wręcz w nieskończoność. Ale w końcu stało się to, czego tak pragnęłam. Sędzia użył gwizdka. Karny!
Dzięki ci, Boże! Zaczęłabym skakać ze szczęścia, gdyby nie to, że właśnie w tym momencie poczułam lekki ból. Uczucie, gdy dostanie się z całej siły od tyłu w kolano nie jest przyjemne, a tym bardziej jeśli osoba, która to zrobiła ma na sobie korki. W euforii położyłam się na chwilę na murawie, spojrzałam z nadzieją w niebo, a zaraz potem spróbowałam wstać. Z pomocą Niki przeszłam tych kilka metrów, żeby nie znajdować się w polu karnym i znowu usiadłam boisku. Nie dałabym rady stać. Nie miałam siły.
Dziewczyny spojrzały na mnie, oczekując, że to ja będę strzelać, ale ja jedynie pokazałam im na moją nogę, a one zrozumiały aluzję. Choć pewnie nawet gdybym mogła grać, to i tak nie podjęłabym się tego. Zbyt duża odpowiedzialność.
W końcu wykonać karnego zdecydowała się nasza kapitan, środkowa napastniczka. Już nie raz widziałam, jak strzela, więc miałam ogromną nadzieję. Wzięła rozbieg, uderzyła piłkę, a ta.... uderzyła w poprzeczkę! Nieee! Ale nawet nie zdążyłam się zorientować, kiedy piłka jednak znalazła się w siatce. A wszystko za sprawą Olivii, która odbiła piłkę głową prosto w stronę bramki.
Wygrałyśmy!

*Neymar*

- Podwójna zmiana w zespole z Mountblanc. Numer 24 zmieni numer 14, a za zawodniczkę z numerem 9 na boisko wejdzie zawodniczka z numerem 11.
Swój wzrok od razu skierowałem za linię boczną. Nawet nie wiem dlaczego To był taki odruch, gdy usłyszałem swój numer. Ale w życiu nie spodziewałem się tego, co zobaczyłem.
Przy linii bocznej, gotowa do wejścia na boisko, stała Selena. Nie mogłem w to uwierzyć. Przetarłem oczy ze zdziwienia, ale ona nadal tam była. Przecież to było niemożliwe. Selena powiedziałaby mi, gdyby była w Barcelonie. A do tego, co ona niby miałaby robić na mistrzostwach w piłce nożnej. Lubiła grać czasami razem ze mną, ale nigdy nie podejrzewałbym, że ona mogłaby robić coś poza tym.
Pozostawałem w przekonaniu, że to nie może być ona. To wręcz niemożliwe. Ale od razu zmieniłem zdanie, gdy chwilę po wejściu na boisko dziewczyna odwróciła się w stronę ławki trenerskiej z rozłożonymi rękoma. Nie miałem pojęcia co chciała przekazać przez ten gest, ale dzięki temu mogłem przez chwilę przyjrzeć się jej twarzy. I, o dziwo, tak, to na pewno była Selena! Ale co ona tutaj robi?!
Odkąd tylko pojawiła się na boisku nie mogłem oderwać od niej wzroku. Czasami Leo czy Luis mówili coś do mnie, komentowali to, co działo się na boisku, ale ja nie reagowałem lub po prostu odpowiadałem im krótkim "yhym". Od czterdziestej minuty tego meczu liczyła się tylko ona.
Przez następne dwadzieścia minut nie spuszczałem z niej swojego spojrzenia. Obserwowałem wszystko, co robiła i czasami byłem aż pod wrażeniem tego, co potrafiła. Nie była to oczywiście gra na jakimś niewyobrażalnie wysokim poziomie, ale i tak byłem z niej dumny.
Ale serce stanęło mi na moment, gdy po całkiem udanej akcji Selena znalazła się w polu karnym. Wszystko wydarzyło się tak szybko, ale moment, w którym Sel upadła na murawę widziałem w zwolnionym tempie. W tamtym momencie byłem chyba zły jak nigdy. Gdybym mógł, jak najszybciej znalazłbym się na tym boisku i powiedział parę słów do dziewczyny z Terrassy z numerem 13, odnośnie tego, co przed chwilą zrobiła. Do cholery, to było niebezpieczne!
Jednak moja złość trochę minęła, gdy zobaczyłem radość na twarzy mojej dziewczyny, gdy sędzia postanowił przyznać im jedenastkę. To była ich ostatnia szansa na obronienie się przed dogrywką i zdobycie tego mistrzostwa w podstawowym czasie gry.
Sel obserwowała wszystko, co dalej się działo, z pozycji siedzącej. Wcale jej się nie dziwiłem. Sam też nie nadwyrężałbym nogi, tym bardziej, że to już koniec spotkania.
Gdy piłka po sporym zamieszaniu w końcu trafiła do bramki, na stadionie rozpoczęły się okrzyki radości. My z chłopakami oczywiście także byliśmy szczęśliwi, choć oni nie mieli do tego większych powodów, przecież nie kibicowali tak naprawdę żadnej drużynie.
Zaraz potem opuściliśmy trybuny i udaliśmy się tam, gdzie pokierował nas Enrique.

*Selena*

Wszystkie zaczęłyśmy krzyczeć ze szczęścia. Włącznie ze mną, choć ja nadal siedziałam, zamiast skakać razem z przyjaciółkami. Chwilę potem wstałam jednak i zaczęłam świętować razem z resztą, choć nie aż tak wylewnie.
Nasze przeciwniczki smutne podziękowały nam, pogratulowały i wróciły do szatni. My na boisku świętowałyśmy jeszcze jakieś dziesięć minut, po których w końcu zobaczyłyśmy puchar. Był... wow. I nadszedł moment wręczania medali. W tamtym momencie na boisku pojawił się mężczyzna, którego przedstawiono, jako trenera FC Barcelony. Zawsze zastanawiałam się, jak wygląda. Teraz dostałam odpowiedź.
Medale zostały nam rozdane, nawet zrobiłyśmy sobie zdjęcie grupowe. Ale adrenalina z każdą chwilą zaczęła opadać, a ja coraz bardziej odczuwałam ból w kolanie.
Dziewczyny znów zaczęły skakać i się cieszyć, ale ból stał się w końcu tak silny, że nie mogłam wytrzymać. Podeszłam do ławki rezerwowych i usiadłam tam na chwilę, żeby nie nadwyrężać nogi, ale musiał to zauważyć jeden z lekarzy. Od razu do mnie podszedł. Zaraz potem zjawił się tam też mój trener.
- Wszystko w porządku? - zapytał troskliwie. Musiał być serio przerażony, w końcu byłam pod jego opieką.
- No raczej nie do końca - powiedziałam, zaciskając jak najbardziej oczy. To boli!
Lekarz nawet o nic nie pytając spryskał mi nogę jakimś sprejem, po którym choć trochę przestałam odczuwać ból. Myślałam, że to wszystko, ale jednak nie.
Moje przyjaciółki z drużyny poszły do szatni się przebrać, bo niedługo miały zobaczyć tą całą niespodziankę, a ja zostałam zaprowadzona przez trenera do gabinetu lekarza. Tam mężczyzna ze sztabu medycznego zastanawiał się, co ze mną zrobić. W końcu po chwili posmarował mi kolano maścią i usztywnił bandażem na tyle, żebym nie mogła zbytnio nim poruszać i jednocześnie nie mogła nic sobie w nie zrobić.
- Dzisiaj mogę zrobić tylko tyle, ale jutro będziesz musiała przyjechać, żebyśmy mogli zobaczyć, co się dokładnie stało - powiedział w końcu lekarz. Nie sądziłam, że jest to na tyle poważne, żeby trzeba było robić jakieś badania.
- Okey. Powiem o tym trenerowi - odpowiedziałam. Mogłam już wyjść, ale oczywiście musiałam dostać kule, żeby nie nadwyrężać kolana.
Gdy opuściłam gabinet na korytarzu nikogo nie było. Myślałam, że trener na mnie poczeka, ale cóż. Skierowałam się od razu do szatni. Tam oczywiście nikogo nie zastałam. Wszystkie dziewczyny pewnie wróciły już na boisko. Dlatego, najszybciej jak mogłam, przebrałam się i o kulach poszłam w stronę wyjścia na boisko.
Oczywiście dotarcie tam zajęło mi dłużej niż normalnie, a tym bardziej wejście po schodach, ale jakoś mi się udało i weszłam na murawę.
Na środku boiska od razu zauważyłam dziewczyny z mojej drużyny, które siedziały w okręgu, o czymś żywo dyskutując. Dopiero, gdy podeszłam bliżej, zauważyłam, że nie były same. Znajdowały się tam jeszcze trzy osoby, które znałam, jedną nawet osobiście. I wtedy domyśliłam się, co było niespodzianką dla drużyny, która zdobędzie mistrzostwo.
Spotkanie z triem MSN Barcelony. Mogłam się tego spodziewać już od momentu, gdy dowiedziałam się, że to wszystko organizuje Barca. Leo Messi, Luis Suarez i Neymar siedzieli pośród dziewczyn z mojej drużyny i sobie z nimi rozmawiali. Uśmiechnęłam się na ten widok. Zawsze wiedziałam, że cała ich trójka jest normalna.
Przez chwilę stałam w miejscu obserwując ich wszystkich, ale zaraz zaczęłam ponownie podążać w ich stronę. Byłam może dziesięć metrów od nich, gdy nagle Niki obejrzała się i mnie spostrzegła. Od razu podniosła się i zaczęła biec w moją stronę. Reszta też wstała z murawy.
- Boże, Sel, co ci się stało? - zaczęła panikować Niki, od razu, gdy tylko znalazła się obok mnie. Oczywiście z każdą chwilą zjawiało się wokół mnie coraz więcej osób.
- Nic mi się nie stało. Po prostu kolano trochę mnie boli po tym upadku. Nic poważnego - odpowiedziałam dziewczynom, a w tym samym momencie podeszli do mnie Leo, Luis i Neymar.



Wróciłam! Szczerze mówiąc, to była zaskoczona, jak wiele osób czekało na mój powrót! Ciągle pytałyście kiedy kolejny, a to coraz bardziej motywowało mnie do pisania! Tak więc, napisałam w czwartek i piątek moje egzaminy :D Niestety nie poszło mi jakoś wybitnie dobrze, bo załamałam się, gdy zobaczyłam zadania z fizyki, biologii, geografii i matematyki, ale ważne, że mam to już za sobą :D  Jak się podoba pierwszy rozdział po przerwie? Jak myślicie, jak zachowa się Selena?

Pozdrawiam,
Neyforever :*

Rozdział 25.

~ Love ya :*

KONIECZNIE PRZECZYTAJ NOTKĘ POD ROZDZIAŁEM! DLA CIEBIE JAKO CZYTELNIKA JEST ONA BARDZO WAŻNA!

- Clara z mojej drużyny złamała nogę. Nie może grać. Jutro jedziemy z całą drużyną na Mistrzostwa Katalonii i ty musisz jechać z nami w zastępstwie za Clarę.
- Że co?! - zawołałam. - Nigdzie nie jadę!
- Musisz jechać na te Mistrzostwa. Nie masz wyjścia - powiedział trener.
- Gdy dołączałam do drużyny nie było mowy o żadnych mistrzostwach!
- Ale teraz jest. Musisz pojechać.
- Nie zmusi mnie pan - powiedziałam oburzona.
- Owszem, Seleno, zmuszę. Bo to twoja jedyna okazja, żeby mieć przyzwoitą ocenę z wfu.
Zacisnęłam zęby i powstrzymałam się, żeby mu czegoś nie powiedzieć. Jakim prawem on każe mi jechać razem z nimi?! Wiem, że przez praktycznie cały rok obijałam się na lekcjach wfu, ale to nie jest pretekst do tego, żeby wystawiać mi propozycję trójki na koniec szkoły. A może i jest?
Spojrzałam się na swojego trenera. Siedział z uśmiechem na ustach. Wiedział, że właśnie wygrał. Że udało mu się mnie przekonać.
- Niech panu będzie - odpowiedziałam. - Pojadę na te głupie Mistrzostwa. Jako rezerwowa?
- Jako rezerwowa - zgodził się mój trener. - No to idziemy teraz na trening!

*****

- A wiedziałaś miny tych dziewczyn? Były bezcenne! - zaśmiała się Amber, jedna z moich współlokatorek. Grała jako jedna z obrończyń.
Znajdowałyśmy się w hotelu w centrum Barcelony. Dziś pierwszy dzień naszego pobytu tutaj. A zostajemy tu na cztery dni. Jest wcześnie, dopiero wróciłyśmy z treningu i śmiejemy się z dziewczyn, z którymi trenowałyśmy. Było serio pozytywnie. Podobało mi się.
W końcu mogłam poczuć się tak, jak czuł się Neymar. Ale w związku z nim, to nie powiedziałam mu o swoim pobycie w Barcelonie. Nie wiem czemu, po prostu tak wyszło.
A co do mojego pojawienia się tutaj, to chyba należą się pewne wyjaśnienia. A więc tak: Jakiś czas temu postanowiłam spróbować swoich sił w piłce nożnej. Lubiłam, gdy czasami grałam z Neyem, więc pomyślałam "dlaczego nie"? No i tak wpadłam na pomysł, żeby zapisać się do szkolnej drużyny. Nie nastawiałam się oczywiście na jakieś ogromne sukcesy. Miałam po prostu ochotę trochę sobie pograć. Nie powiedziałam o tym Neymarowi, ponieważ nie uważałam tego za istotne. Dla mnie była to tylko zabawa. Ale nie spodziewałam się, że nagle będę zmuszona do zagrania w jakichkolwiek zawodach.
Pierwszy mecz - ćwierćfinałowy, mamy zagrać dzisiaj na jakimś stadionie. Mini Estadi jeśli się nie mylę. Z tego co opowiadał mi trener zrozumiałam, że gra tu żeńska sekcja FC Barcelony. Nie nastawiałam się jakoś specjalnie na grę tam choć przez minutę, więc jakoś zbytnio się tym nie jarałam.
W środę, czyli jutro rozgrywane będą mecze półfinałowe, a w piątek, po dniu przerwy odbędzie się finał. Patrząc na umiejętności dziewczyn byłam pewna, że w półfinałach zagrają na pewno. Ale też i finał stał przed nimi otworem.
Jednak mimo wszystko chyba najbardziej zdziwiona byłam dziś, gdy dowiedziałam się, że patronem i organizatorem całych tych Mistrzostw jest właśnie Barca. Ale mimo wszystko najbardziej ciekawiło mnie to, że drużyny finałowe dostaną jakąś niespodziankę. Byłam mega ciekawa tego, co nią będzie. Z resztą nie tylko ja. Wszystkie dziewczyny się nad tym zastanawiały.
Oczywiście temat mnie i Neymara cały czas był na topie tutaj, jaki i w naszej szkole. Osoby, które nie były na balu, upierały się, że to wcale nie jest prawda, a ci, którzy nas razem widzieli, wykłócali się z nimi o to, kto ma rację. Ja naprawdę cieszyłam się, że mnie tam teraz nie ma. Inaczej byłabym centrum całego tego zamieszania.
Chociaż tutaj tez nie miałam łatwo. Dziewczyny rozumiały mnie i moją aktualną sytuację, ale mimo to oczywiście musiały zapytać o to, czy nasz związek nie jest fikcją. Nie odpowiedziałam im. Powiedziałam im jedynie, że to zależy od tego w co wierzą. Więcej nie poruszyły tego tematu. I za to im oczywiście dziękuję.
Czas do wieczora minął nam wszystkim bardzo szybko. O godzinie osiemnastej do naszego pokoju wszedł trener i zarządził, że za pół godziny mamy być już w holu. Żadna z nas nie śmiała dyskutować. Może i nasz trener był starszy od nas o jedynie cztery lata, ale mimo wszystko był chwilami bardzo stanowczy.
Tak więc zgodnie z umową pół godziny później całą drużyną zebrałyśmy się w holu. Potem wyjechałyśmy w drogę na stadion. Tam odbyłyśmy krótki trening i o godzinie dwudziestej wyznaczona jedenasta z naszej drużyny wybiegła na murawę stadionu. Mecz się zaczął, a ja cieszyłam się, że mogę go oglądać z ławki rezerwowych. To mimo wszystko było fajne doświadczenie. Dziewczyny dawały z siebie 100%. Po upłynięciu pierwszej połowy jedna część rozmawiała z trenerem, a druga mogła sobie trochę pokopać przez przerwę. Ja byłam w tej drugiej grupie. Na szczęście.
Ale te piętnaście minut przerwy minęło bardzo szybko i trzeba było wrócić do grzania ławki. Po upłynięciu czterdziestej minuty gry trener zmienił trzy osoby, czym wykorzystał limit na dzisiejsze spotkanie. A ja pozostałam na ławce. Uff.
Mecz trwał godzinę, więc w chwili upłynięcia sześćdziesiątej minuty mecz został zakończony. I tak jak się spodziewałam, będę miała okazję oglądać jeszcze jeden mecz, ponieważ dziewczyny wygrały spotkanie 1:0. Byłam z nich cholernie dumna. Kibicowanie weszło mi już po prostu w krew.
Gdy wracałyśmy autokarem do hotelu, było tak głośno, że bez problemu mogła mnie rozboleć głowa. Radość z wygranej była ogromna i choć w niej nie uczestniczyłam, to i tak strasznie się cieszyłam i świętowałam razem z pozostałymi dziewczynami.
Ale akurat gdy darłyśmy się wniebogłosy w autokarze, zaczął dzwonić mój telefon. I musiał być to oczywiście nie kto inny, jak mój chłopak. Byłam zmuszona odrzucić połączenie, co nie zdarzało mi się często. W ramach przeprosin szybko napisałam do niego wiadomość.
"Kochanie, przepraszam, ale nie mogę teraz rozmawiać. Mam małe urwanie głowy, ale zadzwonię gdy tylko będę miała trochę spokoju. Pamiętaj, że cię kocham :*"
Oczywiście Neymar nie byłby Neymarem, gdyby mi nie odpisał:
"Mam nadzieję, że wszystko okey. Dzwoń o obojętnie jakiej porze. Ja i tak raczej długo nie zasnę. Love ya :*"
Nie powiem, byłam zdziwiona, że Junior posłużył się angielskim, no ale widocznie postanowił zacząć go używać. Byłam z niego taka dumna.
Ale wracając do rzeczywistości, to gdy wróciłyśmy do hotelu dostałyśmy przykazanie od trenera, że mamy od razu iść spać i jutro o dziesiątej zjawić się na zbiórce. Każda z nas grzecznie mu przytakiwała, ale tak naprawdę wszystkie wiedziałyśmy, że tak nie będzie. Nie byłybyśmy sobą, gdybyśmy czegoś nie zrobiły. Iść tak po prostu spać byłoby dla nas nienormalne.
Chwilę po tym, jak weszłyśmy do pokoju rozpętała się wojna na poduszki. Nasze piski zwróciły uwagę dziewczyn z pokoi obok, więc one tez postanowiły się do nas przyłączyć. Potem, gdy się już uspokoiłyśmy, zaczęłyśmy tak po prostu rozmawiać. Było to naprawdę proste, ale tak serio to nigdy w szkole nie miałyśmy okazji tak normalnie porozmawiać. Oczywiście znałyśmy się, ale nie wiedziałyśmy o sobie zbyt dużo. Teraz właśnie był czas, żeby to nadrobić I nie powiem, spędziłam ten wieczór w bardzo fajnym towarzystwie. Większość dziewczyn wyszła od nas dopiero po północy i wtedy zostałyśmy we trzy. Przebrałyśmy się w piżamy i jeszcze chwilę rozmawiałyśmy, ale Amber i Niki szybko zasnęły.
I wtedy pomyślałam, że to idealna okazja, żebym mogła porozmawiać trochę z Neymarem.
Zgasiłam światło w pokoju i po upewnieniu się, że dziewczyny na pewno śpią, wyszłam na balkon.
Wybrałam numer do Neymara i oczywiście nie musiałam czekać długo, żeby usłyszeć jego głos.
- Selena! Nareszcie! - zawołał radośnie. Nie wiem czy ja byłam równie szczęśliwa. Było chyba zbyt późno, żebym była zdolna wykazywać jakieś wyższe emocje.
- Hey. Przepraszam, że nie mogłam wcześniej rozmawiać, ale dziewczyny zapewniły mi trochę atrakcji na ten wieczór. - przyznałam po części prawdę. Bo przecież wieczór spędziłam z dziewczynami.
- Nie ma problemu, ja i tak muszę siedzieć z Jotą, więc nie robi mi to różnicy. Ten idiota spał do dwunastej, a teraz jęczy, że nie chce mu się spać.
Zaśmiałam się. Jota jest naprawdę dobrym przyjacielem, ale czasami faktycznie robi się strasznie marudny.
- A korzystając z okazji, jak sytuacja w szkole? - zapytał. Myślałam, że nie będzie pamiętał o tym całym zamieszaniu związanym z wyjściem na jaw naszego związku, ale jednak się myliłam. Pamiętał.
- Nie było najgorzej, po za tym, że mówiła o tym cała szkoła i nie miałam spokoju przez cały dzień. Myślę, że zdecydowana większość dziewczyn jest po prostu o to zazdrosna, dlatego próbują mnie zdenerwować. A za to chłopacy dzielą się na dwie grupy: na tych którzy chcieliby cię poznać i tych, którzy ciągle bronią mnie przed dziewczynami - opowiedziałam mu pokrótce to, co działo się w poniedziałek w szkole. Oczywiście nie miałam zamiaru wspominać mu o tym, że dzisiaj nie było mnie tam. - A jak u ciebie?
- Kiedy tylko gdzieś wychodzę, od razu pojawia się przy mnie pełno dziennikarzy i wszyscy wypytują mnie tylko o jedno. O ciebie. Nie wierzę, że nadal nie wiedzą kim jesteś. Myślałem mimo wszystko, że szybciej zdobędą te informacje - przyznał.
- Nie powiedziałeś im nic? - zapytałam z nadzieją, że jednak Ney potwierdzi moje przypuszczenia. Naprawdę nie miałam ochoty na stanie się "gwiazdką" mediów tylko dlatego, że spotykam się z piłkarzem Barcy.
- Jasne, że nie. I nie mam zamiaru im o tym mówić. Im dłużej nie będą wiedzieć, tym lepiej dla ciebie.
Zaraz potem zmieniliśmy temat. Raczej nie chciałam "umilać" sobie dzisiejszej nocy rozmową o dziennikarzach i wszystkim co teraz się wokół nas działo. To było dla mnie zbyt dużo.
I nawet się nie obejrzeliśmy, gdy wybiła trzecia w nocy. I wtedy nagle przypomniałam sobie o jutrzejszym rannym treningu. Już od dawna powinnam spać. Tak samo Neymar, który przecież jutro też musi odbyć swoje wszystkie treningi. Jednak nawet mimo to nie skończyliśmy naszej rozmowy. Rozmawialiśmy jeszcze przez kilkanaście minut, ale byłam zmuszona się rozłączyć pod pretekstem zmęczenia, gdy usłyszałam, że Amber się przebudza. Wolałam, żeby nie wiedziała, co do tej pory robiłam.
Moja koleżanka w końcu obudziła się, a chwilę później poszła do łazienki. Korzystając z okazji wślizgnęłam się po cichu do pokoju i położyłam się pod kołdrę. I istotnie byłam bardzo zmęczona, tak, jak powiedziałam Neyowi, bo zanim Amber zdążyła wrócić do naszego pokoju, ja pogrążyłam się już w głębokim śnie.

****

- Selena! - ktoś krzyknął mi prosto do ucha. Szybko odszukałam ręką po omacku twarz tego "kogoś" i odepchnęłam go na długość mojego ramienia. Zaraz potem nakryłam głowę poduszką.
- Nigdzie nie idę, możecie jechać na trening beze mnie - powiedziałam zaspanym głosem. Dobrze wiedziałam, która jest godzina. Pewnie dopiero niedawno minęła siódma, bo tej właśnie godzinie miałyśmy wszystkie wstać, żeby zacząć się przygotowywać.
- Bardzo dobrze wiesz, że nie możemy cię tu zostawić, więc wstawaj w tej chwili - dobiegł do mnie podniesiony głos "kogoś".
- Trenerze noooo! - zawołałam, lekko podnosząc głowę z nad poduszki.
- Czekam na ciebie, Selena! - powiedział, oddalając się ode mnie. Chyba szedł w stronę drzwi.
- A idź ty! - westchnęłam niezbyt głośno.
- Słyszałem! 10 minut! - zawołał trener, a chwilę później usłyszałam trzask zamykanych drzwi.
No cóż, nie mam wyboru, trzeba wstawać.
Niechętnie, a nawet bardzo niechętnie podniosłam się z łóżka i zaczęłam się ubierać. Było mi wszystko jedno co założę, bo przecież przed treningiem i tak będę musiała się przebrać. Od niechcenia rozczesałam włosy, spięłam je w kucyka i byłam gotowa. Wzięłam tylko telefon i torbę i mogłam wychodzić.
Gdy wreszcie zjawiłam się na zbiórce przed wyjazdem, trener był prawie wniebowzięty. Chyba naprawdę wyczekiwał ogromnie mojego pojawienia się. Ucieszony przeliczył nas wszystkie i po kilku minutach mogliśmy jechać na stadion.

*dwa dni później*
*Neymar*

- Wstawaj idioto!
Krzyki Daniego z samego rana zdecydowanie nie były tym, czego chciałem. Czym ja sobie na to zasłużyłem?
- Czego?! - zawołałem. Nawet nie podniosłem głowy z nad poduszki. Nie zamierzałem wstawać, chyba że mój przyjaciel mnie do tego zmusi.
- Jak nie wstaniesz w tej chwili to się spóźnisz!
- Niby na co? Trening mamy za godzinę, zdążę! - odkrzyknąłem i chciałem  wrócić do spania. Ale jednak nie ma tak dobrze.
- A czy ty czasami nie zapomniałeś, że nie jedziesz dzisiaj na trening?
- To tym bardziej nie wiem, czemu mnie męczysz z samego rana! - po omacku szukałem ręką Daniego, żeby móc go uderzyć, ale musiał stać za daleko.
- Bo Enrique wiedział, że tak będzie i kazał mi przed treningiem przypomnieć ci, że masz dzisiaj te spotkanie z jakimiś tam dziewczynami - powiedział Dani tonem mądrego, a ja momentalnie zerwałem się z łóżka. Jednak mnie do tego zmusił.
Kompletnie zapomniałem o tym, że dzisiaj jestem zwolniony z treningów na rzecz Mistrzostw Katalonii dziewczyn. Cały dzień mieliśmy spędzić przyglądając się przygotowaniem do meczu, a wieczorem mieliśmy obejrzeć mecz finałowy o mistrzostwo. Cały dzień spędzony na imprezie sponsorowanej przez właśnie Barcę.
- Dzięki, że mi przypomniałeś - zwróciłem się do Daniego, który stał rozradowany w drzwiach mojej sypialni.
- Nie ma za co stary. Ja już się będę zbierał. Na razie. Tylko się nie spóźnij! - powiedział i z uśmiechem opuścił mój pokój.
- Postaram się - zawołałem za nim. Zaraz potem wróciłem do szukania odpowiednich ubrań.
W końcu musiałem jakoś wyglądać. Nie jadę na partyjkę pokera ze znajomymi, ale na mecz fanatyczek piłki nożnej. Trzeba było się dobrze prezentować.
Dlatego więc półtorej godziny później stałem przed lustrem ubrany w koszulę i nisko opuszczone jeansy. Założyłem do tego nawet krawat i kapelusz. Byłem gotowy do wyjścia. Zabrałem jeszcze kilka niezbędnych rzeczy takich, jak telefon i kluczyki i mogłem wychodzić. Dlatego zbiegłem szybko po schodach i kilka minut później jechałem już drogą w stronę stadionu treningowego żeńskiej sekcji Barcy. Przyznam szczerze, że odkąd pojawiłem się w Barcelonie nie byłem tam jeszcze ani razu.
Była za dziesięć pierwsza, gdy parkowałem swój samochód przed obiektem treningowym. O dziwo byłem dzisiaj przed czasem. Jednak oczywiście Leo, Luis i Enrique już na mnie czekali. Nawet jeśli byłem przed czasem to musiałem się spóźnić. Typowe.
- No to jesteśmy w komplecie - powiedział trener, gdy już do nich dołączyłem. - Musimy się podzielić, więc myślę, że Neymar i Leo pójdziecie razem, a ja zostanę z Luisem.
- No dobrze, ale co mamy robić? - zapytał od razu Messi.
- Wy na razie idziecie na konferencję, a my idziemy obejrzeć trening jednej z drużyn. Potem się zamienimy i wy obejrzycie trening drugiej drużyny, a my pójdziemy na konferencję - odpowiedział Enrique.
Razem z Leo pokiwaliśmy głowami i poszliśmy w stronę sali konferencyjnej. Messi mnie prowadził, widocznie miał okazję już się tu kiedyś znaleźć. Zanim weszliśmy do środka, zamieniliśmy ze sobą parę słów, a potem zaczęła się konferencja.
Nie mam pojęcia po co to wszystko. To tylko jakieś głupie zawody dziewczyn sponsorowane przez FC Barcelonę, a dziennikarze muszą robić z tego wielkie wydarzenie. Jeśli już tak ma być, to dlaczego rozmawiają z nami, a nie z dziewczynami, które będą grać? I w ogóle dlaczego byliśmy zmuszeni pojawić się tu w samo południe, jeśli mecz rozpoczyna się dopiero o godzinie osiemnastej? Nie mam pojęcia, o co w tym wszystkim chodzi, ale i tak uważam to za jedną ogromną głupotę.
Konferencja jest koszmarnie nudna i dłuży się w nieskończoność. Po jakichś dwudziestu minutach przestałem się odzywać. Na wszystkie pytania dziennikarzy odpowiadał Leo, a ja zabierałem głos tylko, jeśli pytanie kierowane było konkretnie do mnie. Oczywiście nie mogło się obyć bez pytania o moją "nową dziewczynę z Mountblanc". Gdy to usłyszałem, nie mogłem się nie zaśmiać. Przez chwilę na sali zapanowała cisza i spojrzenia wszystkich skierowane były na moją osobę. Wszyscy uważnie wysłuchiwali, co takiego powiem. Nawet mój przyjaciel. W końcu postanowiłem się odezwać:
- Tak, to prawda. Mam dziewczynę i pochodzi ona właśnie z tego miasta. Ale wiem, że chcielibyście dowiedzieć się o niej czegoś co wszystkich zaskoczy. Że jest znana, popularna, że jest modelką albo aktorką. Ale nie. Nic takiego nie usłyszycie. Nie jest ona kimś, kogo wszyscy znają, a ja sam nie chcę, żeby nagle stała się sławna. Nie jest żadną celebrytką, prowadzi normalne życie i wolałbym dla niej, aby nie musiała przeżywać tego wszystkiego, co przeżywać będąc sławnym muszę ja. Kocham ją, dlatego chcę dla niej, jak najlepiej. Więc proszę, aby wszyscy przestali wypytywać o to, kim ona jest. Jeśli będzie na to gotowa, to na pewno zdecyduje się na to, żeby powiedzieć światu, że to ona - powiedziałem i przez chwilę na sali znów zapanowała cisza. A zaraz potem wszyscy nagle zaczęli mieć do mnie pytania. Miałem nadzieję, że to co powiedziałem, sprawi, że dadzą sobie spokój, ale tak się jednak nie stało. Zrezygnowany wybrałem jednego z dziennikarzy, aby mógł zadać swoje pytanie.
- Czyli, że wstydzi się pan ogłosić światu, kto jest pana wybranką? - usłyszałem i chyba nie mogłem uwierzyć. Przyłożyłem dłoń do twarzy, a chwilę później przeciągnąłem nią po włosach. Skąd ludziom biorą się takie głupie pomysły?
- A powie mi pan, dlaczego miałbym być z dziewczyną, której się wstydzę? Przecież to nielogiczne. Dlaczego miałbym być w związku z osobą, z którą nie chcę dzielić mojego całego życia, łącznie z popularnością? Jeśli nie zrozumiał pan tego, co powiedziałem przed chwilą, to powtórzę. Nie chcę zdradzać kim jest moja dziewczyna z troski o nią. Chcę, żeby nadal mogła prowadzić życie takie, jakie prowadziła do tej pory - powiedziałem już lekko rozdrażniony. Ludzka głupota czasami mnie przeraża.
O dziwo nikt więcej o nic nie pytał. Dziennikarze chyba na dobre odpuścili sobie temat Seleny i zaczęli pytać o rzeczy związane z piłką i zawodami. I tu znowu zaczął wypowiadać się niezawodny Leo.
Nawet nie zdążyłem się obejrzeć jak minęło półtorej godziny, a my dopiero opuszczaliśmy salę konferencyjną. Ile można mieć pytań, ludzie?! Mało tam nie usnąłem, ponieważ prawie wcale się nie odzywałem. Ale teraz na reszcie mamy spokój.
- Gdzie mamy teraz iść? Głodny jestem - powiedziałem do Leo, gdy szliśmy jednym z korytarzy.
- Ja też. Dlatego właśnie idziemy na obiad - odpowiedział mój przyjaciel i przyspieszył kroku.
Zaczęliśmy z Leo rozmawiać i rozładowało to ciężką atmosferę, jaka była wokół nas po zakończeniu konferencji. Kilka minut później znaleźliśmy się w kawiarence, gdzie czekali już na nas Enrique i Suarez.
- I jak było na treningu? - zagadnął ich Messi, gdy siadaliśmy przy stoliku.
- Trening jak trening. Jakiś mega wybitny to on nie był, ale jak na dziewczyny z liceum to całkiem nieźle - przyznał Luis. Oczywiście "gruby" musiał się już obżerać.
Mieliśmy godzinę czasu do rozpoczęcia drugiego treningu i konferencji, więc cały ten czas spędziliśmy na jedzeniu i rozmawianiu.
Wszystko co potem robiliśmy minęło nam bardzo szybko i nawet się nie obejrzeliśmy, a było już po treningu drużyny z Terrassy, na którym byłem razem z Messim i siedzieliśmy na trybunach Camp Nou oczekując na rozpoczęcie meczu finałowego Mistrzostw Katalonii.
Muszę przyznać, że siedzenie w loży honorowej było naprawdę przyjemne i fajnie widać było stąd całe boisko. Ale już nie mogłem się doczekać rozpoczęcia tego meczu. W końcu mało kiedy mam okazję oglądać mecz z trybun Camp Nou.
I po piętnastu minutach moje prośby zostały wysłuchane. Na murawie pojawiły się dwa zespoły, obydwa ubrane w stroje Barcy: jeden w domowe, a drugi w wyjazdowe. Odsłuchaliśmy hymn Katalonii, dziewczyny podały sobie ręce i kilka minut później zabrzmiał pierwszy gwiazdek. I nie uważam, że potrzebny jest szczegółowy opis tego meczu. W czasie pierwszej połowy drużyna z Terrassy strzeliła jedną bramkę, a po piętnastu minutach przerwy rozpoczęto drugą połowę, która była o niebo ciekawsza od pierwszej. A szczególnie od momentu, gdy w czterdziestej minucie usłyszałem komunikat:
- Podwójna zmiana w zespole z Mountblanc. Numer 24 zmieni numer 14, a za zawodniczkę z numerem 9 na boisko wejdzie zawodniczka z numerem 11.






Takie masło maślane trochę z tego rozdziału :/ Strasznie dużo opisów, mało dialogów...
I muszę przyznać szczerze, że ostatnim czasem na bloga wchodzi coraz mniej osób. Nie wiem czym to jest spowodowane, może tym, że w szkołach zaczynają się niedługo wszystkie egzaminy? Nie mam pojęcia. W każdym razie myślę, że w najbliższym czasie będę musiała zrezygnować na jakiś czas z pisania jakichkolwiek rozdziałów, bo sama też w tym roku mam egzaminy. Więc istnieje możliwość, że przez jakiś czas mnie po prostu nie będzie, ale jeśli pojawią się jakieś informacje, to szukajcie ich zaraz pod nagłówkiem strony.
Przepraszam, Neyforever :*

Rozdział 24.

~ "kogoś na moje miejsce"

Neymar i Jota pojechali, ja musiałam zostać. I tylko po to, żebym przez dźwięk irytującego budzika musiała obudzić się i wstać do szkoły. Przyznam, nie było to łatwe, ale jakoś udało mi się zwlec z łóżka. Zwykła przedszkolna rutyna i nagle znalazłam się pod domem, czekając na nadejście Ady. Gdy w końcu się pojawiła, byłam szczęśliwa, jak gdybym właśnie otrzymała dzień wolny od szkoły. Czekałam na nią na dworze aż dwadzieścia minut, a dzisiejszy poranek nie należał mimo wszystko do najcieplejszych.
- Jesteś wreszcie! - zawołałam, przytulając przyjaciółkę na przywitanie. - Zamarzłabym tu zaraz!
- Oj, no przepraszam... Zagadałam się z Michaelem i jakoś tak wyszło... - przyznała.
- Z Michaelem? Przecież chyba wrócił do Madrytu, nie? - zdziwiłam się. Przecież jeszcze sama byłam świadkiem tego, jak rozmawiali o jego powrocie.
- Selena, nie wiem w jakiej epoce ty żyjesz, ale ktoś kiedyś wynalazł takie coś jak Skype - powiedziała Ada wyniosłym głosem.
- Jeny, trzeba było tak od razu... - jęknęłam.
- A tak szczerze, to rozmawialiśmy o tobie - rzekła, co mnie trochę zszokowało. Że o mnie?!
- Co?
- No nie patrz się tak na mnie! - powiedziała, zauważając moje przenikliwe spojrzenie. - Nawet nie wiesz, jak wielkie poruszenie wywołało pojawienie się ciebie z Neymarem na tym balu.
- No nie, czy oni wszyscy nie mają swojego życia i swoich spraw? - przewróciłam oczami. Spodziewałam się jakiejś reakcji ze strony osób, które nas widziały, ale chyba nie aż takiej.
- Najwidoczniej nie. Ale skoro jesteś tak spokojna, to śmiem twierdzić, że nie sprawdzałaś ostatnio żadnych portali plotkarskich - powiedziała, a z moich ust mimowolnie wymsknęło się ciche jęknięcie. Nie, zdecydowanie nie byłam jednak gotowa na ujawnienie światu mojego związku z Neyem.
- A ty co takiego już tam przeczytałaś?
- Pełno bzdur, Chyba każdy z tych portali wstawił już zdjęcia z naszego balu, ale żaden z tego co wiem, nie wie jeszcze z kim tak naprawdę Neymar się tam pojawił. Wzięli te zdjęcia po prostu z Facebooka i nie wiedzą jeszcze kim jesteś. Ale teraz każdy coś podejrzewa.
- Miejmy nadzieję, że nikt z naszych znajomych się nie wygada, bo będę miała po prostu kolokwialnie mówiąc przesrane - westchnęłam.
- Miejmy nadzieję - powtórzyła po mnie przyjaciółka.
Zmieniłyśmy temat, ponieważ nie chciałam jeszcze bardziej denerwować się zaistniałą sytuacją. Nie byłam przyzwyczajona do tego, że w tym momencie fani Neymara na całym świecie zastanawiają się, kim jest ta brunetka, z którą wybrał się na bal. To zdecydowanie miało prawo mnie denerwować i dekoncentrować.
Do szkoły weszłyśmy dziesięć minut później i nieco zdziwiłyśmy się, gdy ujrzałyśmy prawie puste korytarze. Obydwie spojrzałyśmy na zegarek umieszczony w holu głównym i dopiero wtedy zorientowałyśmy się, że jakieś pięć minut temu zabrzmiał dzwonek rozpoczynający lekcje. Obie rzuciłyśmy się pędem w stronę klasy, w której odbywały się nasze lekcje języka hiszpańskiego.
Ada zapukała do drzwi, weszłyśmy razem do sali i przeprosiłyśmy za spóźnienie. W sali na chwilę zapanowała cisza, ale było to dosłownie kilka krótkich sekund. Potem zaczęły się krzyki i piski na mój widok. No to żegnaj wolności!
- Co tu się dzieje? Proszę zignorować spóźnienie Ady i Seleny, i skupić się na lekcji - nauczycielka przywróciła porządek i ciszę w klasie, za co byłam jej niezmiernie wdzięczna.
Mimo wszystko jednak nie pozbyłam się zaciekawionych spojrzeń, kierowanych w moją stronę przez całą godzinę lekcyjną. To było naprawdę krępujące. Cały czas czułam na sobie czyjś wzrok i przez to byłam tak zdekoncentrowana, że nie mogłam się na niczym skupić.
- Wszystko okej? - zapytała cicho Ada, kilka sekund przed tym, jak zabrzmiał dzwonek na przerwę.
- Nic nie jest okej - odszeptałam i zaczęłam się pakować.
Ale jeśli myślałam, że lekcja była koszmarem, to nawet nie wiem jak nazwać to, co wydarzyło się po moim wyjściu z klasy.
Gdy tylko znalazłam się na korytarzu, otoczyła mnie znaczna grupka osób, które jeden przez drugiego krzyczały, zadawały jakieś pytania, których nawet nie zdołałam nawet całkowicie dosłyszeć przez te wszystkie wrzaski.
Zakryłam uszy dłońmi, aby choć trochę ograniczyć słyszalność tego wszystkiego, a Ada pomogła mi się przedostać przez krąg, który stworzył się wokół nas.
Jednak to wcale nie pomogło. Mimo że niektórzy sobie odpuścili, to cała reszta poszła za mną. Z każdą sekundą, minutą słyszałam coraz więcej z tego, co mówili. Wszyscy pytali o mnie, o Neymara, o nasz związek... Znalazło się kilka osób, które pytały się mnie, czy to na pewno był on. Głowa zaczęła mnie boleć od ciągłego gwaru, jaki panował wokół mnie.
Nie odezwałam się do nikogo słowem, ignorowałam wszystkich ciekawskich, ale gdy dotarłam już na drugą stronę szkoły, gdzie znajdowała się sala od portugalskiego, miałam tego wszystkiego dość. Nie wiem, jak Neymar to wszystko wytrzymuje, ale ja już pierwszego dnia nie daję rady.
- NIE! - krzyknęłam głośno i nagle, a wszystkie głosy wokół mnie ucichły.
Wzięłam głęboki oddech. Ada patrzyła na mnie zaciekawiona tym, co mam zamiar zrobić.
- Błagam was, nie męczcie mnie. Nie chcę o tym mówić i niczego na pewno wam nie powiem. Więc proszę uspokójcie się z tym wszystkim i uszanujcie fakt, że chcę mieć spokój, dobrze? - powiedziałam już spokojniejszym tonem. Każdy z zebranych patrzył się na mnie zdziwiony. Nie spodziewali się takiej odpowiedzi?
- Ale to był Neymar? - jedna z dziewczyn miała na tyle odwagi, żeby mimo wszystkich moich słów, jednak zapytać.
- Tak, to był Neymar. I tyle musi wam wystarczyć - odpowiedziałam i skierowałam się do klasy.
Zdziwiłam się, gdy zauważyłam, że za mną podąża Cristian.
- Sel, poczekaj. Możemy porozmawiać? - zapytał, łapiąc mnie za rękę.
- Mów - odrzekłam, zabierając swoją dłoń z jego uścisku.
- Ale chciałbym porozmawiać sam na sam - uśmiechnął się przepraszająco w stronę Ady, która wzruszyła jedynie ramionami i spojrzała na mnie.
- Zaraz przyjdę - powiedziałam do niej, zostawiłam torbą na swojej ławce i skinęłam głową do Cristiana. - Chodź.
Przeszliśmy przez krótki korytarz i wyszliśmy na dwór. Oczywiście towarzyszyły temu wścibskie spojrzenia reszty uczniów. Znaleźliśmy się za szkołą, gdzie najczęściej przychodziło się palić papierosy. Nie było to zbyt ciche i odpowiednie miejsce na rozmowę, ale nie miałam wyjścia, gdyż znajdowało się najbliżej sali od języka portugalskiego, w której powinnam znów pojawić się za jakieś dwie minuty.
- To prawda o tobie i tym piłkarzu? - zapytał Cris, nawet nie czekając aż się odezwę.
- Cristian, to chyba naprawdę nie twoja sprawa - westchnęłam. - Wszyscy się o to pytają, a ja naprawdę nie mam siły na te wszystkie pytania odpowiadać. To z kim się umawiam czy nie umawiam to moja prywatna sprawa.
- Czyli nie zamierzasz mi powiedzieć, tak?
- A do czego jest ci to potrzebne, Cris? - odpowiedziałam pytaniem na pytanie.
- Ja... - zmieszał się. - Po prostu chcę wiedzieć czy to prawda, tylko tyle. Wiem co do mnie czułaś i chciałbym wiedzieć czy znalazłaś już sobie kogoś na moje miejsce.
Miałam ochotę go uderzyć. Naprawdę. "Kogoś na jego miejsce"?! Przecież on nigdy nie był na miejscu Neymara!
- Masz rację, Cristian. Przez jakiś czas może mi się podobałeś, ale teraz już wiem, że to było tylko powierzchowne. Tak naprawdę nic nigdy do ciebie nie czułam. A ty nigdy nie byłeś na miejscu Neymara - odpowiedziałam wściekła.
Gdyby nie fakt, że znajdowaliśmy się na terenie szkoły, to poprawiłabym mu to, co już kiedyś zrobiłam jego twarzyczce. Ale nie chciałam wzbudzać jeszcze większego zainteresowania w tej szkole moją osobą.
-  Kłamiesz! - oskarżył mnie.
- To tylko twoje zdanie. W każdym bądź razie, odpowiem ci to co wszystkim: Nie mam zamiaru rozmawiać z tobą o moim życiu prywatnym - powiedziałam, odwróciłam się i skierowałam się z powrotem do budynku.
- Czyli jednak jesteście razem - stwierdził, na tyle głośno, żebym mogła to usłyszeć.
- Nic ci do tego - odpowiedziałam i weszłam do szkoły.

****

- Do odpowiedzi przyjdzie... może Selena - rzekła moja nauczycielka. Wcale mnie to oczywiście nie cieszyło. Po odbytej przed chwilą rozmowie z Cristianem byłam wstanie wybuchnąć, jeśli ktoś powie coś nieodpowiedniego.
Wstałam i podeszłam do biurka nauczycielki. W ciszy czekałam na zadanie przez nią pytania.
- No to Seleno, przedstaw się, opowiedz coś o sobie po portugalsku - wydała polecenie.
Od razu zaczęłam mówić. Portugalski nie był dla mnie wymagającym przedmiotem, więc przychodziło mi to z niesamowitą łatwością.
 Gdy już zaczęłam mówić o sobie, oczywiście nie obeszło się bez komentarzy typu:
- Zapomniałaś wspomnieć o swoim kochanym piłkarzyku - oczywiście te słowa musiały wyjść z ust nikogo innego, jak Gigi, naszej klasowej idiotki, blondynki i plastiku. Wątpię, żeby zrozumiała cokolwiek z tego, o czym mówiłam, ale i tak musiała dodać swoich pięć groszy.
Nie zwróciłam jednak na nią uwagi i mówiłam dalej. Nauczycielka słuchała mnie w skupieniu, starając się rozumieć wszystko, o czym mówiłam, a ja skupiona byłam już tylko na tym, żeby nie popełnić żadnego błędu. Jednak spojrzenia wszystkich skierowane na moją osobę, wcale nie ułatwiały mi zadania.
- Co, pewnie twój Neymarek nauczył cię tak mówić po portugalsku, co? Gdzie cię zabrał na wycieczkę? Do Portugalii czy może był bardziej hojny i poleciałaś z nim do Brazylii? - znów usłyszałam znienawidzony, piskliwy głos Gigi i nie wytrzymałam. Jednak zanim zdążyłam jej coś powiedzieć, zdążył odezwać się David.
- Gigi, po prostu przyznaj się, że jej zazdrościsz, a nie odstawiasz tutaj jakieś głupie szopki. każdy wie, jak bardzo chciałabyś być na miejscu Sel.
- Że niby ja jej zazdroszczę? Niby czego? - zaśmiała się, ale i tak wszyscy zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że David trafił w jej czuły punkt. Gigi była po prostu zła na mnie za to, że miałam coś, czego ona nigdy nie dostanie.
Wywiązała się z tego oczywiście niemała kłótnia, której nasza nauczycielka raczej nie zamierzała przerywać, ale przerwało ją pukanie do drzwi. Wszystkie głosy w klasie ucichły, gdy do klasy wszedł jeden z wf-istów.
- Dzień dobry. Czy mógłbym na chwilę zabrać Selenę? - zapytał, a ja niemało się zdziwiłam. Czy on naprawdę powiedział, że przyszedł tu do mnie?
- Tak, oczywiście - głos nauczycielki, wyrwał mnie ze zdziwienia.
- Selena, zabierz swoje rzeczy, bo raczej już nie wrócisz na lekcję - dobra, teraz to wydało mi się jeszcze bardziej podejrzane.
Mimo wszystko jednak zabrałam swoje książki i torbę, i razem z wf-istą opuściłam klasę.
- O co chodzi, proszę pana? - zapytałam, gdy byliśmy już na korytarzu.
- Zaraz o wszystkim ci opowiem - odpowiedział, idąc przede mną. Kilka minut ciszy później wchodziliśmy do pustego pokoju nauczycielskiego.
- Usiądź proszę - wskazał gestem jedno z krzeseł i sam usiadł naprzeciwko niego.
- Więc mogę się już dowiedzieć o co chodzi? - zadałam pytanie zaraz po tym, jak usiadłam.
- Wiesz, że prowadzę żeńską drużynę piłki nożnej?
- No tak - odrzekłam, nadal nie wiedząc o co chodzi.
- Clara z mojej drużyny złamała nogę. Nie może grać. Jutro jedziemy z całą drużyną na Mistrzostwa Katalonii i ty musisz z nami jechać w zastępstwie za Clarę.
- Że co?!



Niespodzianka? Jak myślicie, jak Selena sobie poradzi? Powie Neymarowi?
A tak btw to proszę Was o komentarze pod rozdziałami, bo mam wrażenie, że im częściej dodaję, tym mniej osób to czyta :/
Neyforever :*

Rozdział 23.

~ Cisza ma być! Ja tu mecz oglądam!

Gdy przebudziłam się w niedzielę po południu, moja głowa leżała na klatce Neymara. Po całym tym balu z Neyem nie wróciliśmy do domu. Spędziliśmy resztę nocy nad jeziorem w parku. Ja w sukience, Neymar w garniturze i tak we dwoje przesiedzieliśmy kilka godzin na brzegu jeziora. Dużo czasu przesiedzieliśmy w ciszy po prostu będąc przytuleni do siebie, ale dużo także rozmawialiśmy.
Neymar opowiedział mi o swoich planach na przyszłość. O tym, że niedługo zamierza zrobić mi mój własny pokój w jego domu, choć i tak będę spała w jego sypialni. O tym, że w czasie wakacji chce mnie zabrać do Brazylii i Stanów, gdy on będzie uczestniczył w Copa America i Igrzyskach Olimpijskich. O tym, że chce być ze mną dłuuuugo. Opowiedział mi też trochę o swoim dzieciństwie, rodzinie. Ja też dałam trochę od siebie, ale niezbyt dużo, bo nie lubię o tym rozmawiać. Tematy do rozmów się nam nie kończyły, więc byliśmy bardzo zawiedzeni, gdy słońce wzeszło i musieliśmy wracać do domu.

I tak skończyła się chyba najlepsza noc w moim życiu. 

Chciałam się przekręcić, a wtedy poczułam jak mięśnie Neya się napinają. Dosłownie kilka sekund później poczułam jak przytula mnie mocniej i całuje we włosy. 

- Hey - powiedział jeszcze zachrypniętym od spania głosem.
- Hey - odpowiedziałam, nie wiedząc co innego mogłabym powiedzieć.
- Wiesz, że jesteśmy sami? Twoi rodzice wyszli jakieś dwie godziny temu - odezwał się Ney, a ja momentalnie się podniosłam.
- No to taki piękny dzień trzeba wykorzystać - zaśmiałam się i pociągnęłam Neymara za rękę, żeby wstał razem ze mną.
Tak, przyznam, cieszyłam się, że rodziców nie ma w domu. Mimo że jesteśmy dorośli z Neyem, to jednak są sytuacje, w których zachowujemy się jak dzieci i szczerze mówiąc obecność moich rodziców sprawia, że nie do końca możemy być sobą.
- No idziesz? - zapytałam, ruszając do drzwi mojego pokoju.
- A mam inne wyjście? - usłyszałam jego odpowiedź dopiero, gdy byłam już na korytarzu.
Potem usłyszałam Neymara biegnącego zaraz za mną.
Zbiegłam po schodach i przez salon wybiegłam do ogrodu. Stanęłam przy krawędzi basenu, żeby złapać oddech, ale oczywiście Neymar miał już inne plany. Zamiast zatrzymać się przed basenem, on wskoczył do niego, oczywiście pociągając mnie za sobą. Oboje znaleźliśmy się w lodowatej wodzie, spod której jak najszybciej się wynurzyliśmy. Było nam strasznie zimno, ale gdy tylko na siebie spojrzeliśmy, zaczęliśmy śmiać się z naszej głupoty.
Był początek marca, dopiero początek wiosny i na dworze nie było jakoś przesadnie ciepło, ale my mimo wszystko wybiegliśmy na dwór tak, jak spaliśmy i wskoczyliśmy do lodowatego basenu. Zostaje tylko pogratulować nam inteligencji. Już czuję, jaka będę chora...
Tak szybko, jak wybiegliśmy, tak wbiegliśmy z powrotem do domu. Od razu pobiegłam na kanapę i przykryłam się kocem. Przez chwilę zastanawiałam się, gdzie podziewa się Neymar, ale kilka minut później wszedł do pomieszczenia z dwoma kubkami herbaty.
- Ojj, jaki ty jesteś kochany! - zawołałam, kiedy podał mi jeden z nich.
- Nie da się zaprzeczyć - wyszczerzył się i usiadł zaraz obok mnie.
- Wiesz... - przytuliłam się do niego. - Kocham tą twoją pewność siebie.
- A ja kocham tą twoją głupotę. Kto to wymyślił, żeby w zimę wskakiwać do basenu, co? - zaśmiał się.
- Jeśli jeszcze tego nie wiesz, kochany Neymarku, to mamy już wiosnę.
- Kochany Neymarku? Hmm, podoba mi się - zabawnie poruszał brwiami.
- Mówić ci o czymś, a ty i tak usłyszysz tylko to, co ci się podoba - przewróciłam oczami. - Ale zmieniając temat, to co będziemy dzisiaj robić?
- Na pewno już nie będziemy skakać do basenu.
- O tak! - zaśmiałam się. - Już nigdy więcej - powiedziałam, po chwili biorąc łyk gorącej herbaty.
Neymar nie odzywał się przez dłuższy moment, a mi przyszła do głowy pewna myśl.
- Jest niedziela. Czy wy czasami nie macie dzisiaj jakiegoś meczu? - zapytałam.
- Mamy. Jasne, że mamy - Ney odpowiedział jak gdyby nigdy nic.
- To czemu cie tam nie ma? - zdziwiłam się.
- Widać, że nie jesteś na bieżąco, słonko. Dostałem wolne.
- Słonko? - powtórzyłam po nim.
- Teraz to ty słyszysz to, co chcesz - zauważył Junior.
Miałam mu odpowiedzieć, ale w momencie gdy już otwierałam usta, usłyszałam dzwonek telefonu Neymara.
- Jota - powiedział, spoglądając na wyświetlacz telefonu.
Pokiwałam głową, jakby pozwalając mu odebrać, a on wstał i zaczął rozmawiać ze swoim bratem.
Ja w tym czasie włączyłam telewizor i wkręciłam się na chwilę w oglądanie jakiejś telenoweli. Ney wrócił do mnie dopiero po kilku minutach. Nie pytałam, o czym rozmawiał z Jotą, ale widocznie postanowił powiedzieć mi o tym sam.
- Jo przyjechał do Barcelony, nic mi nawet o tym nie mówiąc, a teraz ma problem, że nie może wejść do domu.
- To jaki on ma problem? Niech przyjedzie do nas. Przynajmniej nie będziemy sami siedzieć... I będę się mogła z Jotą z ciebie pośmiać - odpowiedziałam.
- Jak macie się ze mnie śmiać, to nawet nie zamierzam po niego dzwonić - obruszył się Ney.
- Oj, no już dobrze. Zadzwoń do niego, niech przyjedzie, nie będzie przecież czekał pod twoim domem aż ty tam wrócisz.
- Nie ma mowy! - zawołał.
Przeszło mi przez myśl, żeby samemu zadzwonić do Joty i powiedzieć, żeby przyjechał, ale zaraz zdałam sobie sprawę z tego, że mój telefon został na górze, a szczerze mówiąc, nie chciało mi się tam iść. Dlatego wybrałam łatwiejszą opcję.
- Neyaaaaaar.... ale wiesz, jak ja cię kocham? Tak bardzo bardzo kocham? - przytuliłam się do niego, gdy zauważyłam, że położył swój telefon na kanapie nie daleko.
- Nie, nie zadzwonię do Joty - zaśmiał się. Nie chodziło mu już o to, że nie chce, żeby jego brat przyjechał, ale o to, żeby mnie wkurzyć. I chyba trochę mu się to nie uda.
 - Dobra, nie to nie - powiedziałam i wstałam z kanapy. Gdy trochę się od niego oddaliłam, dodałam, pokazując mu jego telefon w mojej ręce: - Sama sobie zadzwonię
Neymar spojrzał zdziwiony najpierw na mnie, a potem na miejsce, w którym jeszcze przed chwilą leżał jego telefon.
- Jaka ty jesteś przebiegła! - powiedział. - Ale mam hasło na telefonie.
- Pfff! - parsknęłam, odblokowując jego telefon. - Myślisz, że ja go nie znam?
Zanim Junior zdążył mi odpowiedzieć, ja wybrałam już numer Joty i czekałam aż odbierze. Pokazałam mu język.

****

- Nareszcie jesteś! - powiedziałam do Joty, otwierając mu drzwi. - Neymar chce mnie wykończyć! - dodałam, na co on zrobił jednoznaczną minę.
- Wiesz, ja znam bardzo dobrze Neymara i wiem, do czego on jest zdolny, ale nie musicie mnie od razu uświadamiać, co robiliście - powiedział, udając poważnego.
- Jesteś głupi! - i tak, to jest prawda.
- I tak za mną tęskniłaś - założył ręce na piersi.
- Strasznie tęskniłam! Czemu tak długo cię nie było? - zapytałam, przytulając się do niego, co oczywiście odwzajemnił.
- Bo wiesz, Neymar pewnie ci nie powiedział, ale on się bał, że mu cię odbiję - powiedział, a sekundy później usłyszałam śmiech za moimi plecami.
- Chciałbyś Jota, chciałbyś - powiedział Neymar i oplótł swoje ramiona wokół mojej talii.
- Kiedy wracasz do domu? - zapytał go Jo, ignorując wypowiedziane przez niego zdanie.
- Dzisiaj wieczorem albo jutro rano. A czemu pytasz?
- Bo nie wiem, co ty takiego zrobiłeś, ale jak dzisiaj byłem pod twoim domem, to było tam pełno dziennikarzy.
- Pytali cię o coś? - zapytał Neymar.
- Kiedy będą mogli z tobą porozmawiać, pytali też o wasz związek. Skąd oni o tym wiedzą? Przecież do tej pory nikt o niczym nie wiedział - zauważył Jota, idąc do salonu. Z Neyem poszliśmy za nim.
- Byliśmy wczoraj z Sel na balu u niej w szkole - przyznał Junior.
- No to wszystko jasne - stwierdził Jota, siadając na kanapie.
Neymar usiadł zaraz obok niego, a ja położyłam mu głowę na kolanach. Chłopacy zaczęli rozmawiać na jakieś swoje tematy, a ja korzystając z chwili, gdy oni nie zwracali na mnie uwagi, weszłam na facebooka. I pierwsze co musiałam zrobić, żeby móc go normalnie przeglądać, to przedrzeć się przez wszystkie powiadomienia o zdjęciach, na których byłam razem z Neymarem i o wszystkich wiadomościach, jakie przysłali do mnie moi znajomi. Tak, teraz mogę oficjalnie stwierdzić, że mam przerąbane.

***

- Jeeeeeeeeeeeeeest! - zaczęliśmy razem krzyczeć, gdy Leo zdobył bramkę dla Barcy.
Była dwudziesta minuta meczu i w końcu od dwudziestu minut doczekałam się tej bramki. Trzeba przyznać, ze piłka nożna i oglądanie meczy Barcy były coraz bliższe mojemu sercu.
- Jeny, tak koszmarnie bardzo nie lubię oglądać meczy! - zaczął jęczeć Neymar. - Wolę grać!
- A tak w ogóle to czemu nie grasz? - zapytałam go, nawet nie odrywając wzroku od telewizora, gdzie Barca próbowała obronić się przed atakiem Valencii.
- Mam karę na jeden mecz - odrzekł posępnie, przytulając mnie.
- Za co? Co znowu zrobiłeś?
- JA?! Nic. Ja byłem grzeczny - obruszył się.
- Tsa, ty i grzeczny...
- Nie, byłem ostatnio wyjątkowo grzeczny!
- To za co dostałeś karę? - drążyłam temat.
- No, bo jak się dostanie pięć... - zaczął, ale Jota nie pozwolił mu skończyć, krzycząc:
- Cisza ma być! Ja tu mecz oglądam! Później sobie poplotkujecie!
Zaśmiałam się cicho, ale już się nie odezwałam. Skupiłam się na oglądaniu meczu, a Neymar po chwili zrobił to samo. Położył głowę na moim ramieniu i patrzył w telewizor razem ze mną i Jo.
Było po nim bardzo widać, jaki smutny jest z powodu swojej nieobecności na boisku. Nienawidził, gdy musiał opuszczać mecze lub gdy nie mógł grać w piłkę.
Zakochując się w Neymarze zdawałam sobie sprawę, że związek z nim będzie bardzo trudny bez miłości do piłki nożnej. I rzeczywiście, gdy go poznałam zaczęłam kochać piłkę. I choćby coś się stało, choćbym rozstała się kiedyś z Neymarem, to ta miłość będzie najlepszym prezentem jaki mógłby mi sprawić, będzie tym, co Neymar po sobie dla mnie pozostawi.

Jak zwykle musiałam się spóźnić z rozdziałem... Moja strefa czasowa chyba jest trochę inna niż wszystkich... Mimo wszystko, przepraszam.,..
Neyforever :*

Rozdział 22.

- Tak bardzo cię kocham, kochanie.

Odwróciłam się i tak, jak się spodziewałam, zobaczyłam Neymara. Moje serce momentalnie zaczęło bić dwa razy szybciej. Czy on naprawdę tutaj był? Czy może to mi się śniło?
Przytuliłam się do niego i usłyszałam jego krótki śmiech. Był tu.
- Też cię tak bardzo kocham, Neymar - powiedziałam, spoglądając w jego oczy. W moich zaczęły zbierać się łzy szczęścia.
Junior zbliżył swoją twarz do mojej i pocałował mnie namiętnie, choć delikatnie. To była ta piękna więź między mną a Neymarem - nie musieliśmy używać słów, żeby przekazywać sobie nawzajem tego, co czujemy.
Chwilę po tym jak odsunęłam się od Neya, pomyślałam, że za wszystkim, za zorganizowaniem przyjazdu Neymara do Mountblanc musiała stać moja przyjaciółka i moi rodzice.
Odwróciłam się w ich stronę i podeszłam do przyjaciółki. Przytuliłam się do niej, a gdy po chwili się od siebie odsunęłyśmy, w moich oczach znów zalśniły łzy.
- Dziękuję. Tak bardzo ci dziękuję - szepnęłam.
- Nie masz za co. I tylko mi się tutaj nie rozpłacz, bo to zepsuje cały efekt, nad którym ja pracowałam cały dzisiejszy dzień - powiedziała z uśmiechem, na co ja nie mogłam odwzajemnić tego gestu.
Następnie podeszłam do taty i jego także przytuliłam. Nie musiałam nic do niego mówić. Wiedział, o wszystkim co czułam, ponieważ taki już po prostu był. Znał mnie na wylot.
Zaraz obok mojego taty stała mama i wiedziałam, że też należą się jej podziękowania, ponieważ zapewne także brała udział w tym małym spisku.
Jednak ja i moja mama nie miałyśmy teraz dobrych kontaktów. Prawdę mówiąc to nie miałyśmy ich odkąd skończyłam 12 lat. I to wtedy tak naprawdę ostatni raz ukazałam jakieś uczucia wobec niej. I po siedmiu latach zrobienie tego ponownie wcale nie przychodziło mi z łatwością. Samo powiedzenie słowa "dziękuję" w jej kierunku, było dla mnie trudne.
Jednak ku zdziwieniu wszystkim, nawet siebie, podeszłam do mamy i ją przytuliłam. Zrobiłam to pierwszy raz od siedmiu lat i było mi z tym naprawdę dziwnie, choć uczucie, gdy możesz przytulić się do swojej mamy po tak długim czasie jest przyjemne.
- Dziękuję - szepnęłam, szokując wszystkich jeszcze bardziej.
Sama byłam zszokowana swoim zachowaniem ale nie komentowałam go, nie chcąc psuć tej chwili. Kiedy już miałam wrócić do Neymara, podszedł do mnie Michael i też przytulił.
- Przepraszam - powiedział. I co najważniejsze, wiem, że powiedział to szczerze.
- Twoje winy są tobie wybaczone, madridisto - odpowiedziałam, na co się zaśmiał. Niestety takie już nasze życie. Ja Barcelonistka, on madridista.
- To mogę już odzyskać swoją dziewczynę? - zapytał Neymar, podchodząc do mnie i przytulając od tyłu.
- A i owszem, możesz - odpowiedziałam, wtulając się w niego.
- To co, możemy jechać? - spytał Michael, naśladując Neymara i przytulając tak samo Adę. Tak słodko razem wyglądali.
Zrobiliśmy sobie jeszcze tylko zdjęcie i moi rodzice pożegnali nas z uśmiechami na twarzach.
Razem z Adą zaniemówiłyśmy, gdy przed domem zobaczyłyśmy limuzynę. Neymar i Michael uśmiechnęli się do siebie konspiracyjnie, a ja nie mogłam uwierzyć, ze zaplanowali to razem. Każdy z nich zaprowadził swoją dziewczynę do samochodu, otworzył drzwi i pomógł wsiąść do środka. Czułyśmy się dosłownie jak dwie księżniczki i każda z nas miała swojego wymarzonego księcia.
Droga z pod mojego domu do sali, w której miał odbywać się cały bal minęła nam w miłej atmosferze i nie trwała długo. Nim się obejrzałam, a byliśmy już na miejscu. I dopiero gdy przy pomocy Neymara wysiadłam z samochodu, naszły mnie czarne myśli.
Czy mogę wymagać tak dużo od Neymara? W końcu jest sławny i wiem, że nie powinien się tutaj pojawiać. Zbyt zwróci tym na siebie uwagę. Na pewno fakt, że się tutaj pojawił nie pozostanie tajemnicą. Zwróci tym uwagę przede wszystkim na siebie, ale przy okazji także ja zostanę zauważona. Nie wiem czy byłam gotowa na to, żeby świat okrążyła wiadomość o naszym związku, ale skoro Ney uznał to za stosowne, to nie powinnam mieć co do tego żadnych wątpliwości.
Spojrzałam na niego, a on uśmiechnął się do mnie pokrzepiająco, doskonale wiedząc o czym myślę.
- Gotowa, żeby się ujawnić? - zapytał przed samym wejściem. Kiwnęłam delikatnie głową.
- A ty gotowy na ich zdziwienie? - powiedziałam, a Ney zaśmiał się krótko i także kiwnął głową.
I zaraz potem przekroczyliśmy razem próg sali, na której znajdowało się już sporo par. Jedni tańczyli, drudzy siedzieli, a jeszcze inni po prostu stali i rozmawiali. Nikt nie zwrócił na nas większej uwagi. Dopiero gdy zaczęliśmy całą czwórką iść w głąb sali, poszczególne osoby zaczęły nas zauważać i nie mogli oderwać od nas wzroku. I wszyscy wiemy, kto był głównym powodem zainteresowania. Neymar. U chłopaków dlatego, że większość z nich wiedziała bardzo dobrze, kim jest, a u dziewczyn z racji tego, że każdej z nich się on podobał. Ale niestety dziewczyny, ten cudowny i piękny chłopak jest mój.
Czy byłam zazdrosna? Może troszkę, bo widziałam jak te wszystkie dziewczyny pożerały go wzrokiem, ale z drugiej strony wiedziałam, że dla Neya liczyłam się jedynie ja. Zapewniał mnie o tym tak wiele razy, że bardzo dobrze to zapamiętałam.
Na szczęście nikt z moich szkolnych znajomych nie zamierzał do nas podejść. Może dlatego, że byli tak zdziwieni, a może dlatego, że rozumieją, że też potrzebujemy prywatności. Nie wiem. W każdym bądź razie nie ważny był dla mnie powód, ważne że nam nie przeszkadzali.
Ada i Michael powiedzieli nam, że idą się przywitać, więc po chwili zostaliśmy sami.
Neymar wyciągnął mnie od razu na parkiet. I to nie gdzieś na parkiet, ale oczywiście na sam jego środek. Tak Junior lubił zwracać na siebie uwagę, kiedy mógł.
Ney ułożył swoje ręce na moich biodrach i zaczęliśmy kołysać się w rytm powolnej muzyki. Z każdą chwilą wtulałam się w Neymara coraz bardziej i byłam coraz bardziej szczęśliwa, że tutaj jesteśmy. Bo mimo że zawsze mówiłam matce, że nie chcę tutaj przychodzić, to tak naprawdę bardzo chciałam przyjść tu z kimś kogo naprawdę kocham. A taką osobą zdecydowanie stał się Neymar. Mimo że znamy się dopiero od trzech miesięcy, to naprawdę się w nim zakochałam. Jest dla mnie ważny tak jak nikt nie był i już pewnie nie będzie.
- Wszyscy się na nas patrzą - zauważyłam speszona. W brew pozorom nie lubiłam stawać się centrum uwagi.
- Oboje wiedzieliśmy, że tak będzie - odpowiedział Ney. I oczywiście miał rację. To było do przewidzenia.

My wtuleni w siebie i poruszający się powoli w rytm muzyki oraz rzesza osób z mojej szkoły przyglądająca się nam w osłupieniu. Tak spędziliśmy cały wieczór.
Zapewne nigdy się nikomu do tego nie przyznam, ale czułam się jakby spełniało się moje marzenie. Czułam się ta dobrze. I nie ważne, że wiedziałam, że szanse na to, żeby związek mój i Neymara był tym, który będzie trwał aż do końca. I tak w to wierzyłam. Wierzyłam, że razem z Neyem przeżyjemy razem wiele wspaniałych chwil i wiele cudownych lat. A bynajmniej chciałabym, żeby tak było i dołożę wszelkich starań, żeby tak się stało.




Taki krótki :D

Czyżby to był koniec? Szykuje się epilog? Jak myślicie? :D

Ogłoszenia parafialne :D

Wow!

Wow!

Wow!

Wow!

Nie mogę nadal w to uwierzyć. 

10 tysięcy wyświetleń. 

WOW!

Szczerze mówiąc nigdy nie spodziewałam się, że mój blog osiągnie kiedyś tak ogromny sukces. 

Bo tak, taka ilość wyświetleń jest dla mnie sukcesem. 

Zakładając tego bloga miałam nadzieję na choćby jeden czy dwa tysiące. 

A tu taka ogromna niespodzianka. 

Założyłam tego bloga dokładnie 13 lipca 2015 r. 

Od tamtego dnia minęło 8 miesięcy. 

I jestem z Was naprawdę dumna, że pomogłyście mi osiągnąć to, co w tej chwili osiągam.

I w tym krótkim poście naprawdę chciałam podziękować Wam wszystkim i każdej z osobna. 

Nawet nie wiecie jak dużo znaczy dla mnie każde wyświetlenie mojego bloga. 

Każdego dnia wchodząc na bloggera i patrząc na te liczby po prostu czuję, że to, co robię ma jednak sens. 

Dziękuję!

Ale po za wszystkimi tymi podziękowaniami chciałabym też zwrócić waszą uwagę na jedną rzecz. 

Na blogu cały czas zachodzą jakieś zmiany, cały czas próbuję czegoś nowego w związku z funkcjonowaniem i wyglądem bloga. 

Pewnie to zauważyłyście. 

Ale chciałabym też Was poprosić o małą pomoc. 

Jeśli chciałybyście,  żeby coś pojawiło się na blogu, czego do tej pory nie wprowadziłam, to mi o tym piszcie. 

Jestem otwarta na nowe propozycje ;) 

I teraz już ostatnie, co chcę powiedzieć. 

 Jesteście cudowne!
Wiecie, zawsze staram się sprawdzać bloggera przynajmniej raz dziennie, żeby przeglądać wyświetlenia, komentarze itp.
I nadszedł pewien dzień, gdy natknęłam się na taki komentarz:

Czytałam to kilkanaście razy i nadal byłam pod wrażeniem. 

Naprawdę nie sądziłam, że ktoś ma takie mniemanie o moim blogu.
Więc oficjalnie chciałabym odpowiedzieć to tego Anonima:
Zmotywowałaś mnie i to nawet nie wiesz jak!

Ale są jeszcze inne przypadki, m. in. takie jak te:

Rozdziału nie ma od zaledwie 1,5 tygodnia i tyle osób wypytuje o kolejny.
To naprawdę także bardzo mnie motywuje.
Ale od razu chciałabym wyjaśnić:
Piszę aktualnie trzy blogi (2 na Blogspocie i 1 na Wattpadzie) i naprawdę staram się, żeby na każdym z nich rozdział pojawiał się minimum raz w tygodniu.
Ale muszę też przyznać, że blog o Selenie i Neymarze jest trudniejszy do pisania niż te dwa pozostałe.
Zapewne wynika to z faktu, że chcę, żeby ten był idealny. Ale nie ważne.
W każdym bądź razie, do wszystkich, którzy tak wyczekują:
Wszystkie informacje dotyczące rozdziałów, jeśli będą się pojawiać, to pojawią się zaraz pod nagłówkiem strony. Pewnie ci spostrzegawczy już to zauważyli.
Będę tam podawać w przybliżeniu, kiedy ma pojawić się next.
I tak jak informowałam, w ten weekend będę trochę wyłączona z życia internetowego, więc nie pojawi się wtedy żaden rozdział.
Ale że na tym blogu w tamtym tygodniu nie pojawił się rozdział to zamierzam nadrobić to teraz.
Rozdział jest już napisany w 3/4, więc pojawi się w piątek, najpóźniej jeśli bym nie zdążyła to do soboty po południu jeśli znajdę chwilę na opublikowanie go.
Więc nie bójcie się, nie zapomniałam o tym blogu.
Po prostu wymaga on ode mnie trochę więcej pracy niż inne blogi ;)




No to chyba tyle z mojego wywodu ;)
Pozdro dla tych, którzy dali radę przeczytać całe to moje gadanie.  

Dobranoc :*

I jeszcze raz wielkie DZIĘKI!!!
Kocham Was <3 

Rozdział 21.

~ Nie martw się. 

- No nie możesz mi po prostu powiedzieć, gdzie jedziemy?! - zapytałam po raz tysięczny. Tak, byłam denerwująca, zdaję sobie z tego sprawę, ale nienawidzę być w niepewności.
- Przestań już! Zaraz będziemy - Ada nadal była spokojna, co nie powiem, bardzo mnie zdziwiło. Myślałam, że będzie mi się kazała zamknąć, jak to ma w zwyczaju, kiedy ktoś ją irytuje, ale widocznie nie tym razem. To było dziwne. Z resztą jak cały dzisiejszy dzień, który dopiero niedawno się zaczął.
I faktycznie, tak jak mówiła Ada, po chwili byłyśmy na miejscu. Jednak nie kryłam swojego zdziwienia, gdy okazało się, że znajdujemy się przed salonem kosmetycznym. Tyle krzyku tylko po to, żeby przyjechać do kosmetyczki? Ale chwileczkę... Jakiej kosmetyczki?! Nie zdziwiłabym się, gdyby moja matka mnie tu zabrała, ale Ada?!
- Ty sobie że mnie żartujesz? - zapytałam, spoglądając na nią. Była jak najbardziej zadowolona, że udało się jej mnie zaszokować.

- Nie. Jestem jak najbardziej poważna. Trochę przyjemności nam nie zaszkodzi - powiedziała i pociągnęła mnie za rękę w stronę salonu. Gdy tylko tam weszłyśmy, w oczy rzuciła mi się ogromna nazwa zaraz nad recepcją. Ada podeszła ze mną w tamtą stronę, podała swoje nazwisko, a recepcjonistka od razu zaprowadziła nas do jakiegoś pomieszczenia, gdzie czekały dwie kosmetyczki. No to na bogato.

***

- No to opowiadaj, jak ci się układa z Neymarem? - zapytała mnie przyjaciółka, gdy obie już siedziałyśmy na wygodnych fotelach z maseczkami na twarzy i ogórkiem na oczach. Muszę przyznać, że było to całkiem przyjemne. Jednocześnie robione miałam paznokcie.
- Z Neymarem układa nam się.... naprawdę dobrze. Ten czas spędzony w Brazylii to był chyba jak dotąd najlepszy okres w naszym związku. Teraz jest trochę gorzej, bo każde z nas ma swoje obowiązki, ale myślę, że nadal jesteśmy szczęśliwi. Bardzo szczęśliwi - odpowiedziałam przyjaciółce, która - szczerze mówiąc - niewiele wiedziała o tym co ostatnio działo się u mnie i w moim związku. Miałyśmy cholernie mało czasu, co tez odbijało się lekko na naszej przyjaźni. Ale teraz nareszcie mamy czas, żeby spokojnie pogadać. - A jak u ciebie i Michaela? - zapytałam z grzeczności. Nadal chyba nie wybaczyłam mojemu byłemu przyjacielowi.

- Jest... dobrze. Choć oczywiście to kompletny związek na odległość. Michael nie ma czasu, żeby przyjeżdżać do Mountblanc. Studia to jednak nie taką prostą sprawą. Jest zajęty całymi tygodniami, ale czasami znajduje chwilę, żebyśmy mogli spokojnie porozmawiać. Przyjeżdża dzisiaj - powiedziała, a ostatnie zdanie wyjaśniło wszystko. No bo przecież dla kogo miałaby przesiedzieć pół dnia u kosmetyczne, jak nie dla Michaela? 

Słysząc to w pewnym sensie poczułam smutek. Było mi trochę smutno, że Ada i Michael spędzą ten weekend razem, a ja będę siedziała sama. No ale ja i Neymar też zapewne niedługo się spotkamy. Musimy. W końcu nie potrafimy wytrzymać bez siebie zbyt długo.
Moje myśli, które biegły w zdecydowanie złym kierunku, zatrzymała Ada. Zaczęłyśmy rozmawiać o szkole, chłopakach, rodzicach... A potem nasze tematy były najróżniejsze. Od kolorów lakieru do paznokci zaczynając, na bajkach dla dzieci kończąc. Tak, jesteśmy dziwne. I dziecinne też, ale to już inną bajka. 

Czas w towarzystwie Ady spędzałam naprawdę świetnie i to pewnie dlatego tak szybko mijał. U kosmetyczki tak się rozgadałyśmy, że pobyt w salonie kosmetycznym minął nam bardzo szybko. A były to aż 3 godziny. W tym czasie oczywiście miałyśmy zrobionych multum zabiegów kosmetycznych. Ale kiedy wychodziłyśmy już salonu, uznałam, że z tego wszystkiego najbardziej podobał mi się manicure. Tak, zdecydowanie. Nie mogłam się napatrzeć na moje piękne paznokcie, co w moim przypadku wydawało się bardzo dziwne. Choć muszę powiedzieć, że makijaż też nie był najgorszy. Mega mi się podobał, co czyniło tą sytuację jeszcze dziwniejszą.
Kiedy byłyśmy już na zewnątrz miałam nadzieję, że to już koniec tych przyjemnych tortur. Ale nie, byłam głupia myśląc, że Ada da sobie po tym spokój. Przeszłyśmy się kawałek po to, żeby po chwili wejść do salonu fryzjerskiego. Nie rozumiałam tego wszystkiego. Dzisiaj był jakiś ważny dzień, o  którym zapomniałam? Czyjeś urodziny? Jakaś impreza? Niestety nic w tym momencie nie przychodziło mi do głowy.
Zadziwiające było to, że będąc u fryzjera, mi i Adzie nadal nie brakło tematów do rozmów. Nawet nie wiedziałam, jak bardzo tęskniłam za nią. Zapomniałam już jak dobrze spędzałyśmy razem czas. Nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak bardzo mi tego brakowało.
- Ada... - zaczęłam, gdy fryzjerka robiła jej piękną fryzurę, a ja czekałam na przyjaciółkę.
- Tak? - zapytała, zamykając odruchowo oczy, gdy blondynka robiąca jej fryzurę, popsikała jej włosy lakierem.
- Co dzisiaj za święto? - zapytałam, a Ada spojrzała na mnie zdziwiona.
- Święto?
- No że byłyśmy u kosmetyczki, jesteśmy u fryzjera... - wyjaśniłam mojej przyjaciółce, która niezbyt zrozumiała o co mi chodziło.
- Miałam ci nie mówić, no ale skoro nie dajesz mi żyć... Michael zabiera mnie dziś wieczorem na imprezę... - powiedziała, a podekscytowanie dało się wyczuć w każdym jej ruchu i spojrzeniu. Naprawdę była z nim szczęśliwa i to stawiało go w trochę lepszej pozycji.
- Cieszę się twoim szczęściem - powiedziałam. Szczerze. Naprawdę zależało mi na szczęściu mojej przyjaciółki.
- Nie martw się - odpowiedziała mi, wiedząc, że chciałabym, aby Neymar teraz tutaj był.
- Nie martwię się. Po prostu zastanawiam się co Neymar teraz robi.
- Zdecydowanie za dużo myślisz. Myślałaś przez cały tydzień w szkole, teraz pora na odpoczynek - i musiałam jej przyznać rację. Byłam zmęczona tym wszystkim, a dodatkowo zadręczałam się tymi myślami związanymi ze wszystkim co mnie otaczało. Powinnam się wyłączyć i po prostu przestać myśleć.
I tak też zrobiłam. Przestałam się martwić. Wyjęłam telefon i czekając na Adę zaczęłam czytać jakiegoś e-booka. Lubiłam czytać książki, choć nie robiłam tego zbyt często. A teraz był najlepszy moment, żeby to nadrobić. I nieźle się wczytałam. Byłam na 86 stronie, kiedy Ada przerwała mi czytanie.
- Jak ci się podoba? - zapytała stając tyłem do mnie, aby pokazać mi swoje upięte, długie włosy.
-Wow! Są piękne! - przyznałam.
- No to teraz twoja kolej!
- Co?
- No ty chyba też chcesz mieć taką ładną fryzurę, co? - zapytała.
- W prawdzie... czemu by nie!
Usiadłam na fotelu, a fryzjerka niemal natychmiast zajęła się moimi włosami. Zaczęłam przyglądać się ruchom jej rąk, zastanawiając się jak długo uczyła się tego wszystkiego. Też chciałabym umieć robić takie coś z moimi włosami, choć do fryzjerki mi jeszcze daleko.
W czasie kiedy ja przyglądałam się w lusterku temu, co robi fryzjerka, Ada rozmawiała przez telefon z Michaelem. W pewnym sensie oni byli tacy sami jak ja i Neymar. Też zawsze na odległość.
Moje włosy były trochę dłuższe niż włosy Ady, więc upięcie ich zajęło więcej czasu. Ale cierpliwie to wytrzymałam, żeby potem móc oglądać cudowne efekty.
- Wracamy już do domu? - zapytałam, kiedy opuściłyśmy salon.
- Możesz się cieszyć, bo wracamy - odpowiedziała Ada. - Mam dość salonów na dzisiaj - dodała, gdy wsiadałyśmy do samochodu.
Dwadzieścia minut drogi i znów znalazłyśmy się w moim domu. Była godzina siedemnasta, więc można powiedzieć, ze cały dzień byłyśmy na mieście.
Gdy tylko weszłyśmy do środka przywitali nas moi rodzice z pytaniem jak się bawiłyśmy. Ich zachowanie było inne niż zawsze. Zazwyczaj z matką pokłóciłabym się od razu po wejściu do domu, a dzisiaj nawet zamieniłyśmy ze sobą parę zdań. Oboje z resztą wydawali się być czymś dziwnie szczęśliwi i podekscytowani. Nie wiem kompletnie, o co mogło im chodzić.
Razem z Adą i moimi rodzicami usiedliśmy razem przy stole i zjedliśmy razem obiad. W moim życiu było to dość niecodzienne. A chyba chciałabym, żeby było tak częściej.
Kiedy już z Adą byłyśmy pełne, poszłyśmy do mojego pokoju. Wtedy Ada zaczęła mówić o czymś, co chyba chodziło jej po głowie od dłuższego czasu.
- Selena.... a może chciałabyś pójść ze mną i Michaelem? Nie chcę, żebyś dzisiaj siedziała sama.
- Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł. Ja i Michael nadal się nie pogodziliśmy i rozumiesz... - uznałam, kładąc się na łóżku. - Zaraz, zaraz. A gdzie wy tak dokładnie idziecie? - dodałam po chwili.
- Zapomniałaś, że dzisiaj jest bal?
- No tak! Jak ja mogłam o tym zapomnieć! Przecież moja matka mówiła o tym od początku roku.
Mowa była oczywiście o balu, który miał zastąpić studniówkę, której jednak w naszej szkole nie było. Każdy mówił o tym od jakiegoś miesiąca, ale ja nawet się tym nie zainteresowałam. Oczywiście wiedziałam, kiedy on się odbędzie i kto tam będzie, ale sama się tam nie wybierałam. Nawet nie wspomniałam o tym Neymarowi. Może i taki bal to dobra pamiątka z ostatniej klasy liceum i fajna zabawa, ale wiem, że Ney nie mógłby tam ze mną pójść. Nikt o nas nie wiedział i nasze wspólne pojawienie się na takiej uroczystości wywołało by nie tylko plotki wśród moich znajomych, ale także na świecie. Więc nasze pojawienie się tam wywołałoby zbyt dużo zamieszania. Dlatego wolałam zostać sama w domu, niż iść tam sama.
- Ale wracając do twojego pytania, to nigdzie się nie wybieram. Nie chcę być tam jedyną osobą bez pary - wyznałam.
- Dobrze, jak wolisz. Ale pomożesz mi z sukienką?
- No jasne.
Ada poszła po sukienkę do swojego samochodu. Kiedy wróciła byłam po prostu pod wrażeniem. To była chyba najpiękniejsza sukienka jaką kiedykolwiek widziałam. Dopiero po chwili zorientowałam się, że ma ze sobą dwie sukienki.
- A czyja jest ta druga? - zapytałam, wskazując na sukienkę, którą dopiero co zauważyłam.
- Ta jest moja - powiedziała, patrząc na nią. - A ta jest twoja - dodała, podając mi tę pierwszą.
- Ale... - nie wiedziałam co powiedzieć. - Przecież ja nigdzie nie idę, więc po co mi ta sukienka?
- Przecież twoja mama kupiła ją dla ciebie już tyle czasu temu. Nawet nie wiesz jak bardzo chciała, żebyś ją założyła. Skoro nie chcesz tam iść, to przynajmniej nie rób jej tej przykrości i załóż ją. Przecież wiem, że tobie też się podoba.
- Pomyślę nad tym. Teraz trzeba się zająć tobą! No idź się już przebrać! - zawołałam, a Adzie nie trzeba było dwa razy powtarzać. Po kilku minutach wyszła z łazienki, poprawiając swoją kreację.
- Jeju, wyglądasz cudownie! Michael padnie jak cię zobaczy!  - powiedziałam, gdy tylko ją zobaczyłam.
- Będziesz mogła zobaczyć jego minę, bo odbiera mnie od ciebie. Nie jesteś za to zła, prawda?
- Nie, nawet nie wiesz jak chcę zobaczyć jego reakcję!
- A ja chcę cię zobaczyć w tej sukience! No idź już! - zawołała, a ja jakby od niechcenia poszłam do łazienki. Założyłam tą cudowną suknię i włożyłam buty, który były do kompletu. Wyglądam jakbym naprawdę wybierała się na bal, a szara rzeczywistość jest taka, że będę siedzieć w domu. Ale cóż, poczuję się choć przez chwilę jak księżniczka.
Wróciłam do pokoju, a Ada, gdy mnie zobaczyła, przez następnych kilkanaście sekund przyglądała mi się z otwartą buzią.
- Niech Neymar żałuje, że cię teraz nie widzi. Wyglądasz jak Kopciuszek na balu!
- Tylko pamiętaj, że o północy wszystko znika - zwróciłam uwagę. Bo taka miała być prawda.
- Michael ma za chwilkę przyjechać. Choć na dół pokazać się swoim rodzicom. A potem możesz sobie wrócić do pokoju i iść spać - powiedziała i pociągnęła mnie delikatnie za rękę w stronę schodów. Wydawało mi się, że odpuściła mi ten bal zbyt łatwo, ale postanowiłam się tym nie martwić.
Moi rodzice siedzieli w salonie i zauważyli nas, kiedy już zeszłyśmy po schodach. Moja matka od razu podniosła się z kanapy, podbiegła do mnie i przytuliła.
- Córeczko nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę, że ją założyłaś - zawołała.
- Szkoda, że nie pokażesz się na tym balu, bo wyglądasz pięknie - dodał mój tata, przytulając mamę. Okazywanie przez nich sobie wzajemnie miłości w mojej obecności, było dość niezręczne. I wtedy właśnie zadzwonił dzwonek do drzwi. Mój tata poszedł otworzyć, a po chwili wrócił do salonu razem z Michaelem ubranym w garnitur. Chłopak najpierw przywitał się czule z Adą, a dopiero później zwrócił się do mnie.
- Hej. Pięknie wyglądasz - powiedział.
- Ty też nie najgorzej. Tylko pamiętaj Michael, jak ją skrzywdzisz, to cie znajdę - ostrzegłam go, na co oboje zaczęli się śmiać.
- Będę pamiętać - zapewnił mnie.
- Ale, Selena, jeszcze zanim wyjdziemy, mamy dla ciebie małą niespodziankę... - zaczęła Ada.
Chciałam zapytać przyjaciółki o czy mówi, ale nie zdążyłam. Poczułam ramiona oplatające mnie w talii od tyłu i usłyszałam ten piękny głos zaraz przy moim uchu:
- Tak bardzo cię kocham, kochanie.



Mówiąc lekko, spieprzyłam ten rozdział, ale na nic innego mnie chyba nie stać. Nie specjalizuję się w pisaniu czegoś... takiego. Mam jednak nadzieję, że komuś się spodoba. ;) 

Rozdział 20

~ Neymar ponownie zostaje singlem.

*tydzień później*

Wiec tak....  Neymar wpadł na cudowny pomysł, żeby w czasie kiedy on będzie w swoim rodzinnym domu, mi towarzystwa dotrzymywać miał Jota. I byłam z tego bardzo zadowolona. Bardzo polubiłam brata Neymara, a on wtedy nie martwił się gdzie jestem i co się ze mną dzieje. Mógł w spokoju spędzić czas z Davisiem. Junior dobrze bawił się z synkiem, a ja bawiłam się, zwiedzając miasto wraz z jego bratem.
Niestety po trzech dniach w Santosie musieliśmy wracać do Europy. Naprawdę bardzo podobało mi się w Brazylii, no ale cóż zrobić. Został mi jeszcze tylko miesiąc szkoły, więc nie mogłam tego zawalić. I tak ominęło mnie bardzo dużo przez ten wyjazd, choć był on tego warty.
Pojechaliśmy z Santosu do Sao Paulo, a stamtąd polecieliśmy samolotem z powrotem do Hiszpanii. Na miejscu byliśmy w sobotę nad ranem, więc nie widziałam sensu tak szybkiego powrotu do Mount Blanc. Dlatego też kolejne dwa dni spędziłam z Neymarem. Oczywiście w niedzielę zostałam zaproszona na mecz Barcy rozgrywany na Camp Nou. Ney oczywiście pojawił się w wyjściowym składzie. Ale po wspaniałych dniach spędzonych z Neymarem i tych cudownych dwóch godzinach na stadionie musiałam pożegnać się z chłopakiem i wrócić do domu. Po tych krótkich wakacjach od codzienności trzeba było wrócić do życia. A czekała tam na mnie szkoła.
Kiedy w poniedziałek rano dowiedziałam się, ile mnie ominęło, myślałam, że ktoś robi sobie ze mnie żarty. Ale jednak była to prawda. Miałam do zaliczenia sporo sprawdzianów i masę kartkówek. Nie wspominając o tym ile prac musiałam napisać i oddać. Po prostu, witaj szara rzeczywistości!
Nawet nie chciałam myśleć o nadrabianiu zaległości, ale nie miałam innego wyjścia. Dlatego też, całe dnie spędzałam: w szkole, zaliczając prace lub w domu, ucząc się do kolejnych zaliczeń. Było to naprawdę wykańczające, bo uczyłam się całymi dniami, a czasem nawet przez naukę kładłam się spać dopiero późno w nocy. I tak przez cały tydzień. Po dwóch dniach takiego funkcjonowania byłam już naprawdę padnięta, ale jakoś dałam radę dociągnąć do końca tygodnia. Szkoda tylko, że przez cały ten czas nie miałam kontaktu z Neymarem. Ale niestety, ja miałam tę cholerną naukę, a on intensywne treningi przed ważnymi meczami. Nawet jeśli jedno z nas miało czas, to drugie go nie posiadało. A bardzo tęskniłam za Neyem...
Gdy nadeszła sobota byłam po prostu w siódmym niebie. Wreszcie miałam wolne, a do tego dochodziła świadomość, że pogodziłam się z Adą i w następnym tygodniu zostało mi tylko kilka prac do zaliczenia. Teraz były przede mną dwa dni wolnego. Nareszcie! I w końcu możliwe, że będę mogła porozmawiać z Juniorem.
Miałam zamiar się dzisiaj wyspać. I tak trochę się nie udało. O godzinie jedenastej zostałam brutalnie obudzona przez mojego tatę. Mam na myśli fakt, że zaczął mnie łaskotać.
- Tato! Proszę! Przestań! - krzyczałam przez śmiech, co na pewno obudziło matkę. O ile sama wcześniej nie wstała.
- Wstawaj już. Mam dla ciebie niespodziankę - powiedział, nareszcie zostawiając mnie w spokoju.
- Taka pobudka chyba mi wystarczy. Nie zniosę chyba więcej niespodzianek na dziś - przyznałam.
- Ale ta na pewno ci się spodoba. Znaczy... na początku możesz się niezbyt cieszyć, ale uwierz, że to będzie tego warte.
- Dobrze, teraz to już zaczynam się bać. Naprawdę bać.
- Nie panikuj tylko ubieraj się i chodź na dół. Zrobiłem dla ciebie śniadanie - powiedział i w radosnym nastroju opuścił mój pokój. Zaraz gdy tylko zostałam sama, rzuciłam się ponownie na łóżko i przykryłam kołdrą po same uszy. Jednak po chwili musiałam jednak wstać. Komuś zachciało się ze mną skontaktować akurat, kiedy miałam znowu iść spać.
Jednak kompletnie zmieniłam swoje nastawienie, gdy na wyświetlaczu zobaczyłam zdjęcie Neymara. Mało nie zaczęłam skakać z radości zanim odebrałam.
- Heeey! - zawołałam, na co Ney zaczął od razu się śmiać.
- Hey, strasznie się za tobą stęskniłem - odpowiedział, a ja cieszyłam się jak głupia, że po tak długim czasie mogłam znów usłyszeć ten jego zachrypnięty, cudowny głos.
- No tak, bo tylko ty w tym związku tęsknisz, prawda? A ja to jestem bez uczuć - powiedziałam, udając poważną.
- Oj kochanie...
- Tęsknię - przyznałam.
- To trzeba było ode mnie nie uciekać.
- Ha ha ha, bardzo śmieszne Neymar. Uwierz, że kara w postaci uczenia się jaką dostałam za wyjazd z tobą na tych kilka dni, w zupełności mi wystarczy. Nie potrzebuję więcej.
- Pamiętaj, jeszcze tylko trochę ponad miesiąc - przypomniał mi.
- No tak. Już się nie mogę doczekać - nagle zrobiłam się o wiele szczęśliwsza. Tak jakby teraz liczyło się to, że już niedługo się stąd wyrwę.
- Wiesz, musisz do mnie niedługo przyjechać. Brakuje mi ciebie.
- Mi ciebie też. A nie możesz ty przyjechać do mnie?
- No właśnie co do moich odwiedzin, to mam dla ciebie wiadomość...
- Dobrą czy złą?
- Raczej to drugie.
- Eh... no to mów... - westchnęłam. Takie rzeczy nigdy nie kończyły się dobrze.
- No... bo... tak jakby... Przez następny miesiąc nie będę mógł do ciebie przyjechać - w końcu wydusił to z siebie.
- Dlaczego? - spytałam smutna. Mój nastrój gwałtownie się pogorszył.
- Bo marzec to będzie dla mnie naprawdę ciężki miesiąc. Cały czas gramy w lidze, a do tego dochodzi jeszcze Puchar, a potem Liga Mistrzów. Na dobrą sprawę będziemy grali mecze co trzy dni i... i nie będę mógł pozwolić sobie na opuszczenie ani jednego treningu, więc... - mówił tak bardzo zmieszany, że aż musiałam mu przerwać. Nie mogłam słuchać go tak przybitego.
- Ale przecież to nie jest żaden problem. Ty i tak już dużo poświęciłeś, żeby móc do mnie przyjeżdżać... a skoro teraz ty będziesz zajęty, to ja będę odwiedzać ciebie. Fakt, że teraz może nie mam najwięcej czasu, bo wciąż wszystko nadrabiam, ale... pamiętaj, że na każdym meczu w Barcelonie gdzieś tam będę.
- Nawet nie wiesz jak bardzo się cieszę, że nie jesteś przez to smutna... Wszystko byłoby prostsze, gdybyś już tutaj była - westchnął.
- Chciałabym tam być. Ale nawet nie wiesz jaka jestem z ciebie dumna.
- Selena! - usłyszałam krzyk taty z dołu. No tak miałam zaraz zejść na dół... A to było jakoś piętnaście minut temu.
- Eeee.... Wiesz Junior, tata woła mnie na śniadanie. Porozmawiamy później?
- Niestety, niedługo mam trening, a potem będę zajęty, ale wieczorami zadzwonię. Smacznego śniadania. Pa.
- Pa - zdążyłam odpowiedzieć i połączenie zostało przerwane. Westchnęłam i w piżamie zeszłam na dół do kuchni. Oczywiście czekał tam na mnie tata, który odezwał się, gdy tylko mnie zobaczył.
- Neymar dzwonił?
- Skąd wiesz?
- Intuicja. A teraz jedz już, bo niedługo ma przyjść Ada - poinformował mnie.
- Ada? - powtórzyłam. - A z jakiej racji ma przyjść tutaj o jedenastej w sobotę? Przecież ona pewnie jeszcze śpi.
- Nie gadaj tyle tylko jedz - pouczył mnie tata i poszedł do salonu dokończyć picie kawy i czytanie gazety.
Oczywiście jak to ja, śniadanie jadłam przez pół godziny. W tym czasie mój tata zdążył wypić kawę, przeczytać całą gazetę i wypełnić jakieś dokumenty. I akurat w momencie, gdy miałam iść do swojego pokoju i ponownie zakopać się pod kołdrą, usłyszałam dzwonek do drzwi, a po chwili w pomieszczeniu, którego jeszcze nie zdążyłam opuścić pojawiła się moja przyjaciółka.
- Możesz mi powiedzieć, co ty tu robisz tak wcześnie? - zapytałam zaraz po tym, jak się przywitałyśmy.
- Tata nic ci nie mówił? - nie wyglądała na zdziwioną.
- Nic a nic.
- W takim razie ode mnie też niczego się nie dowiesz. A teraz ubieraj się i ruszamy w miasto.
Z głośnym westchnięciem wbiegłam po schodach i poszłam do pokoju. Moja przyjaciółka dołączyła do mnie, gdy wstałam przed szafą, próbując wybrać jakieś ubrania na ten 'wypad na miasto'. Chciałam już wyciągnąć dresy i jakąś bluzę, ale Ada wypchnęła mnie z mojego miejsca i sama zaczęła przeglądać moje ubrania. Zajęło jej to dłuższą chwilę, więc ja w tym czasie miałam okazję spojrzeć do internetu i poczytać trochę plotek. Między innymi przeczytałam, że "Neymar ponownie zostaje singlem. Brazylijska gwiazda futbolu rozstała się ze swoją dziewczyną, jaką była modelka..." Nawet nie chciało mi się czytać tego do końca. Naprawdę wydawało mi się to śmieszne. Nawet osoba, która raz pojawiła się w otoczeniu Neymara może przez media zostać mianowana jego dziewczyną. No ale cóż, przynajmniej ja mam spokój.
- Ubieraj się i wychodzimy - Ada przerwała moje myśli, rzucając we mnie jednocześnie ubraniami.
- Dobra, dobra, już idę, nie krzycz na mnie - zaśmiałam się, idąc do łazienki.
Po kilku minutach wyszłam stamtąd, ogarnięta i ubrana w jeansy, co było dla mnie niecodzienne. Jednak ważne, że czułam się dobrze.
- Czemu ty nie ubierasz się tak na co dzień? Wyglądasz świetnie - ucieszyła się Ada, widząc mnie ubraną inaczej niż w dresy.
- Czyli, że zazwyczaj wyglądam koszmarnie? Nie no, dzięki za komplement.
- Oj, no wiesz o co mi chodzi. Powinnaś się zacząć tak ubierać.
- Jeszcze jakieś życzenia? - drażniłam się z nią.
- Nie, tylko to jedno. To jak, możemy już iść?
- Jechać - poprawiła mnie. - Mamy dzisiaj dużo do załatwienia, a ja nie mam zamiaru latać z jednej strony miasta na drugą.
- A powiesz mi chociaż z jakiej okazji wyciągasz mnie na miasto?
- Nie. Dowiesz się wszystkiego... później - powiedziała zadowolona z siebie, że udało się jej jakoś wybrnąć.
Co ona takiego wymyśliła?



No właśnie, co wymyśliła Ada?
PS. Nawet nie wiecie, jak bardzo się cieszę, że jest Was coraz więcej. Dziękuję :*

Rozdział 19

Tak jak obiecał to Ney cały dzień spędziliśmy pod pomnikiem, patrząc z góry na miasto. do domu Neymara wróciliśmy jakiś czas po północy. Czas w Rio spędziliśmy naprawdę fajnie. Neymar oprowadzał mnie po mieście, pokazywał wszystkie najważniejsze atrakcje, a wieczorami zazwyczaj braliśmy udział w jakiejś imprezie na ulicach miasta. Było wręcz cudownie. Dziś mamy środę. Do rana byliśmy na imprezie na zakończenie karnawału i niedługo mieliśmy wracać już do Europy. Ale zmieniliśmy plany. Tak jak ustaliliśmy to z Neymarem w drodze do Rio, po tych kilku dniach tu spędzonych lecimy na chwilę do Santosu, żeby Ney mógł spotkać się z rodziną.
Lot, który trwał około dwóch godzin minął nam na śmianiu się z Daniego. Tak, tak ten idiota opowiadał nam przez całą drogę swoją historię życia jak to spotkał taką cudowną blondynkę na imprezie, nagle ją zgubił, a potem gdy się znaleźli to... Nie ważne. W każdym bądź razie, brzuch mnie bolał że śmiechu. Alves tak bardzo przeżywał spotkanie z tą dziewczyną, że przez chwilę pomyślałam, że się zakochał.

Gdy znaleźliśmy się w Sao Paulo, od razu z lotniska pojechaliśmy do hotelu w Santosie. Oczywiście Neymar ma tutaj dom razem z rodzicami i próbował mnie przekonać, żebyśmy tam spędzili te dwa dni, ale nie zmieniłam zdania. Bardzo chciałam poznać jego rodziców, siostrę i synka, ale myślałam, że to jeszcze nie jest odpowiedni moment. A że jestem uparta to postawiłam na swoim.
- Skoro ja mam jechać teraz do domu, to co ty zamierzasz robić aż do wieczora? - zapytał Ney, przytulając się do mnie, gdy już byliśmy w swoim hotelowym pokoju.
- Nie martw się o mnie, ja już jakoś zorganizuję sobie ten czas. A ty lepiej już jedź do Daviego, bo pewnie się za tobą strasznie stęsknił - powiedziałam, odwracając się do niego przodem.
- Chciał cię bardzo poznać - wyszeptał Ney, próbując mnie ostatecznie przekonać.
- Proszę cię, nie wpędzaj mnie w poczucie winy, że się z nim nie spotkam - jęknęłam. Naprawdę chciałam poznać Daviego. To nie tak, że nie akceptowałam faktu, że Ney miał syna.Bardziej chodziło mi o to, że mimo iż teraz z Juniorem dogadujemy się całkiem dobrze nie znaczy, że za jakiś czas też tak będzie. Być może po kilku miesiącach uznamy, że nasz związek nie ma sensu i po prostu się rozstaniemy. Kocham Neymara i nie chciałabym takiego zakończenia, ale tak może się stać, a wtedy nie zniosłabym myśli, że ten mały chłopiec się do mnie przywiązał, a ja nagle odchodzę. Dlatego wolałam trochę poczekać zanim go poznam.
- Dobrze, już nic nie mówię. Mam już iść?
- Jedź do Daviego.
- Wolałbym jechać z tobą.
- Mogę cię co najwyżej do samochodu odprowadzić - zaśmiałam się
- Jakaś ty łaskawa - przewrócił oczami i skierował się do drzwi, a ja ruszyłam za nim. Junior zamknął drzwi i ruszyliśmy przez długi korytarz aż do windy. Chwilę później znaleźliśmy się przed hotelem, gdzie niestety musieliśmy się rozstać.
- No jedź już, bo Davi czeka - pośpieszyłam Neya, gdy przedłużał moment, kiedy musiał wsiąść do samochodu i odjechać.
- Będziesz tęsknić? - zapytał.
 - Tak, oczywiście, będę usychać z tęsknoty za tobą! - powiedziałam z sarkazmem. Nie to, że nie będę tęsknić, bo na pewno będę, ale patrząc na to, że czasami nie widzimy się nawet kilkanaście dni to te kilka godzin rozstania jest w prawdzie niczym. Tym bardziej po kilku dniach spędzonych razem.
- To pa - powiedział i pocałował mnie na pożegnanie. - Jeśli byś czegoś potrzebowała to dzwoń.
- Neymar, nie jestem małą dziewczynką, dam sobie radę.
- W to nie wątpię - zaśmiał się i wsiadł do swojego Audi. Po chwili już go nie było.
Nie miałam zamiaru przesiedzieć całego dnia w hotelu. Nie po to zgodziłam się przyjechać z Neymarem do Brazylii.
Miałam ze sobą telefon i portfel. Nic więcej nie było mi potrzebne, więc od razu wybrałam się na zwiedzanie miasta. Nigdy w życiu tutaj nie byłam, ale to mi raczej nie przeszkadzało. Internet w telefonie czasami był bardziej niż przydatny. Przejrzałam wszystkie atrakcje w Santosie i już wiedziałam, gdzie mam iść.

*Neymar*
Dwadzieścia minut po tym, jak odjechałem z przed hotelu, zostawiając tam Selenę. Miałem wyrzuty sumienia, że pozwoliłem jej tam zostać samej, ale ona była zbyt uparta, żeby z nią dyskutować. Ale zdążyłem się już przyzwyczaić do tego, że jej nie da się przekonać. Zawsze musi postawić na swoim.
Gdy byłem już na miejscu, nie zdążyłem nawet otworzyć drzwi samochodu, a w moją stronę już biegł mój ukochany synek. Szybko wysiadłem z mojego Audi i rozłożyłem ręce, w których kilka sekund później znalazł się chłopiec.
- Tęskniłem tatusiu! - powiedział, wtulając się we mnie.
- Ja też bardzo tęskniłem kochanie - odpowiedziałem.
Davi po dłuższej chwili odsunął się ode mnie i podbiegł do samochodu. Otworzył drzwi od strony pasażera po czym w smutku stwierdził, że w środku nikogo nie ma.
- A gdzie ona? - zapytał rozczarowany. W pierwszym momencie nie zrozumiałem dlaczego powiedział 'ona', ale zaraz zorientowałem się, że nie wie jak ta 'ona' ma na imię.
- Naprawdę mi przykro, ale ona nie mogła ze mną przyjechać. Ale kazała przekazać, że bardzo chce cię poznać - powiedziałem, a w oczkach Daviego zobaczyłem smutek.
- Miała przyjechać - szepnął cichutko.
- Ale nie mogła kochanie. Ale jak do mnie przyjedziesz to na pewno ją spotkasz - zapewniłem go.
- Ale obiecujesz? - zapytał z nadzieją.
- Obiecuję.
- Synku, a ze mną już się nie przywitasz? - usłyszałem za sobą głos mojej mamy. Odwróciłem się i razem z Davim podeszliśmy do niej z uśmiechami na twarzach.
- Hey mamo. Tak dawno cię nie widziałem - powiedziałem, przytulając ją.
- Mógłbyś częściej do nas przyjeżdżać. Widzimy się tak rzadko. A gdzie Selenka? - zapytała. Widocznie moja dziewczyna miała być w tym domu atrakcją dzisiejszego dnia.
- Ehh... - westchnąłem, przenosząc na chwilę wzrok na Daviego, dając mamie do zrozumienia, że to nie temat na rozmowy przy nim.
- Chodźcie już do środka. Taty nie ma, jest w Instytucie, ale Rafaela jest u siebie na górze, a Jota siedzi w salonie - szybko zareagowała mama, aby odciągnąć Daviego od myśli o Selenie.
Wszyscy razem weszliśmy do środka, a tam dopadła mnie moja siostra. Jak widać już nie siedziała w swoim pokoju.
- Braaaaciszku! - zawołała radośnie na mój widok i od razu znalazłem się w jej objęciach.
- Widzę, że wszyscy strasznie za mną tęskniliście - zaśmiałem się. Nie spodziewałem się takiej reakcji mojej rodziny na mój przyjazd. Co prawda nie widzieliśmy się już dość długo, bo od wakacji byłem tutaj może raz, ale nigdy tak nie cieszyli się na mój widok.
Z pomocą przyszedł mi Jota. Rafa musiała się ode mnie odsunąć, aby zrobić miejsce mojemu bratu. Przywitaliśmy się tak jak zazwyczaj i poszliśmy do kuchni. Davi bawił się w salonie, a my mieliśmy trochę czasu, żeby porozmawiać.
- No to dlaczego moja ulubiona szwagierka z tobą nie przyjechała? - zapytał rozbawiony Jo. On jako jedyny normalnie przyjął informację o tym, że Seleny ze mną nie ma.
- Sel jest w Santosie razem ze mną... - zacząłem, ale oczywiście Rafa musiała mi przerwać.
- Więc dla czego nie zabrałeś jej ze sobą do na... - teraz to ja jej przerwałem.
- Bo to był jej wybór - powiedziałem, ściszając głos, aby mieć pewność, że mój synek na pewno nas nie usłyszy.
- Ale... dlaczego? - zapytała moja mama, gwałtownie się smucąc.
-  Nie martw się, mamo. Ona naprawdę bardzo chce was wszystkich poznać, nawet nie wiesz jak  bardzo. Widać to po niej. Ale chyba chodzi jej tu głównie o Davisia. Boi się chyba, że on się nią rozczaruje. Boi się, jak zareaguje. Stąd brak jej obecności ze mną - wyjaśniłem.
- Ale, skoro nie ma jej z tobą, to gdzie ona jest? - moja mama zaczęła się zamartwiać. Zawsze martwi się o wszystkich i wszystko.
- Nie denerwuj się, jest w hotelu, w którym zostajemy. Nic jej się nie stanie. Umie sobie poradzić - powiedziałem, wiedząc jakie myśli chodzą po jej głowie.
- Na ile zostajecie? - zapytała Rafa.
- Dzisiaj mamy środę? W takim razie chyba do piątku i w piątek wieczorem wrócimy do Hiszpanii - odpowiedziałem, przypominając sobie rozmowę z Seleną, o tym na jak długo zostaniemy w Santosie.
- A nie możesz jakoś spróbować jej przekonać? - łudziła się Rafaela.
- Rafa ty w ogóle wiesz, o czym ty mówisz? To jak porywać się z motyką na słońce - trafnie zauważył Jota. - Założę się, że Neymar już próbował i to nie raz.
- Skąd wiedziałeś? - zaśmiałem się.
- Po prostu twierdzę, że to nie fair, że Jota ją zna, a ja nie - powiedziała nasza siostra i wstała od stołu. Znosi to chyba gorzej niż Davi, który po chwili wszedł do pomieszczenia.
- Tato, pobawisz się ze mną? - zapytał, trzymając w rączkach swoją ulubioną zabawkę.
- Jasne - powiedziałem, przeprosiłem mamę i Jo, i poszedłem za synkiem do jego zabawek.
- Tato, a zadzwonisz do niej? - zapytał. Davi naprawdę robi się coraz mądrzejszy. Myślałem, że już zapomniał o Selenie i chce się po prostu pobawić, a on podstępnie wyciągnął mnie z kuchni, żeby mnie o to zapytać.
- Wiesz, mam chyba lepszy pomysł - powiedziałem i wyciągnąłem z kieszeni telefon. Razem z Davim nagraliśmy snapa, na którym chłopiec mówił, jak bardzo chce ją poznać i jak bardzo ją kocha i wysłaliśmy do niej. Wiedziałem, że Selena to na pewno zobaczy. Zauważyłem, że już od jakiegoś czasu bacznie obserwowała mój snapchat.
I nie myliłem się. Sel wysłała nam filmik, na którym odpowiedziała Daviemu, że go kocha i chce poznać, a zaraz potem dostałem filmik, na którym przeprosiła go, za to, że nie może z nim teraz być. Wiem, że trochę okłamywaliśmy Davisia, ale nie było innego wyjścia. Rozumiałem zachowanie mojej dziewczyny i wiedziałem, że martwi się jedynie o tego małego blondynka, którego jeszcze nawet nie zdążyła poznać.
Mój synek po tej małej 'konwersacji' z Seleną był już spokojny i świetnie się ze mną bawił. Po jakiejś godzinie zabawy poszedł w końcu pomęczyć ciocię Rafaelę, a ja w spokoju mogłem pograć z Jotą w FIFĘ.
Dwie godziny później do domu wrócił mój ojciec. Mieliśmy do załatwienia kilka ważnych spraw, więc niestety musiałem zostawić mojego brata samego. Nigdy nie lubiłem załatwiać tych wszystkich formalności, ale cóż, skoro chcę grać w piłkę w tak wielkim klubie jak Barcelona to muszę się z tym wszystkim uporać.
Na szczęście nie zajęło nam to długo. Mój ojciec zapewnił mnie, że wszystkim się zajmie. Była godzina szesnasta, przesiedziałem w moim rodzinnym domu zaledwie około czterech godzin. Mama znajdowała się w kuchni, zapewne robiąc obiad, tata siedział w gabinecie, a Rafa, Jota i Davi byli w ogrodzie bawiąc się z psem. W końcu miałem chwilę spokoju, więc postanowiłem zadzwonić do Seleny. Nie odzywała się od czasu, kiedy 'rozmawiała' z Davim. Zacząłem się martwić, choć sam nawet nie wiem o co. Przecież da sobie radę.
Tak jak myślałem, nic się nie stało, a Sel odebrała po pierwszych dwóch sygnałach.
- Już tak bardzo się stęskniłeś? - zaśmiała się.
- Nawet nie wiesz jak bardzo. Jak tam siedzenie w hotelu? - zapytałem.
- A kto ci powiedział, że ja miałam zamiar tam siedzieć? Odkąd pojechałeś jestem na mieście.
- A więc gdzie teraz jesteś?
- Urbano Caldeira Stadium?
- Nie mów mi, że poszłaś na mój dawny stadion.
- A czemu by nie?
- Pojechać po ciebie?
- Neymaaaar! Przecież dam sobie radę. A z resztą dopiero niedawno tutaj przyszłam.
- Oj, no już dobrze - przewróciłem oczami.
- Jak tam Davi? - spytała.
- Całkiem dobrze, po waszej 'rozmowie' na snapie się uspokoił. Gorzej z Rafaelą - zaśmiałem się, przypominając sobie reakcję mojej siostry.
- Czemu? - przejęła się Selena.
- Bo jest zazdrosna o to, że Jota cie poznał - dalej się śmiałem.
- Właśnie, Jota! Czemu on się nie odzywa? Ja sobie muszę z nim poważnie porozmawiać!
- Spokojnie, bo jeszcze pomyślę, że mnie z nim zdradzasz - zaśmiałem się. Znowu.
- A kto wie, kto wie...
- Selena!
- No już, uspokój się, złość piękności szkodzi - teraz to ona śmiała się ze mnie.
- Czyli uważasz, że jestem piękny?
- Zawsze i wszędzie! - powiedziała, na co ja wybuchnąłem śmiechem. - No oczywiście, zawsze musisz mieć jakieś skojarzenia - wiedziałem, że teraz kręciła głową.
- Zawsze i wszędzie!
- Dobrze, więc ja zostawiam ciebie i te twoje zbereźne myśli i wracam do zwiedzania. Spotkamy się w hotelu?
- Za dwie godziny?
- Ok, no to pa.
- No to pa - powiedziałem niechętnie i zakończyłem połączenie.
Martwiłem się, że Selena sama chodziła po ulicach Santosu. Nie żebym od razu miał jakieś dziwne czarne myśli, ale bałem się, że mogła by się zgubić czy coś podobnego. Wiem, wiem, nie była małą dziewczynką, ale trochę tak na nią patrzyłem. Jak moją małą księżniczkę, bo w końcu była ode mnie młodsza.
Wiem, że strasznie by się zdenerwowała, gdybym teraz do niej pojechał, bo miałem spędzić czas z rodziną, więc wpadłem na dużo lepszy pomysł. Wyszedłem do ogrodu, gdzie znajdowało się moje rodzeństwo wraz z moim synkiem i zwróciłem się do brata:
- Jota, musisz mi pomóc.





Hey :D Pojawiam się z kolejnym rozdziałem. Miałam dużą motywację, żeby go napisać. A mianowicie pewną osobę, która przez cały wczorajszy wieczór siedziała mi nad głową i dopytywała kiedy skończę i dodam rozdział. Tak więc, jestem z częścią dziewiętnastą :D 
Ważne:
No i tutaj mam gorsze informacje. A więc ogłaszam, że mniej więcej jesteśmy w połowie tego opowiadania! Tak tak, ja też nie mogę uwierzyć, że to już tak daleko początku i tak blisko końca. To opowiadanie na pewno nie będzie tak długie jak poprzednie. 100 rozdziałów o Selenie i Neymarze byłoby chyba dla mnie zbyt dużym wyzwaniem. Tak więc myślę, że 40 powinno wystarczyć ;) Mam nadzieję, że kiedy już skończymy to opowiadanie to mnie nie zostawicie, co? 

Bye, Neyforever :*